www.otsm.idx.gr - Οι Τράπεζες Στο Μικροσκόπιο




ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ

(Λέξεις 2,930)

·               Απίστευτα τραγικές εμπειρίες δανειοληπτών

·               Πρωταγωνιστούν οι κρατικές τράπεζες

·               Με μηνύσεις για τοκογλυφία απαντούν τα θύματα

·               Ζητήθηκε παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Υπάρχουν αμέτρητες ιστορίες πελατών τραπεζών, κύρια δανειοληπτών, που τεκμηριώνουν και επιβεβαιώνουν στις πραγματικές της διαστάσεις τη σύγχρονη τραπεζική αθλιότητα στην Ελλάδα. Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι πρόκειται για μία ακόμη σύγχρονη Εθνική καταστροφή. Κάθε περίπτωση έχει τα δικά της, εξίσου τραγικά, στοιχεία που οδηγούν σ’ ένα τελικό συμπέρασμα που αναδεικνύει τις στρεβλές και παράλογες πρακτικές που ακολουθούν οι τράπεζες με τελικό αποτέλεσμα την καταστροφή μιας ακόμη οικογένειας, κόπων ζωής, ανθρώπινου πόνου και ελπίδας που πεθαίνει καθημερινά στα γκισέ των τραπεζών και στις αίθουσες των πλειστηριασμών. Σε μια Χώρα που τρωει τα παιδιά της για να ολοκληρώσουν τον κανιβαλισμό τα υπεράνω του νόμου κοράκια της παραοικονομίας και της διαπλοκής.

 Και ενώ συμβαίνουν αυτά, ο υπεύθυνος Πρωθυπουργός της Χώρας, κλεισμένος στο μέγαρο Μαξίμου, παράγει "την ισχυρή Ελλάδα και το όραμα για τον νέο αιώνα". Και για χρήση στα διαφημιστικά σποτάκια και στη κομματική προπαγάνδα. Μας έλεγε ένα από τα τηλεοπτικά αυτά σποτάκια  πριν τις εκλογές: "Στην αρχή του νέου αιώνα το μήνυμα έκανε το γύρο του κόσμου. Δημιουργούμε τη νέα Ελλάδα. Μια Ελλάδα ανάμεσα στις 20 πιο αναπτυγμένες χώρες. Μια Ελλάδα που συμμετέχει ισότιμα στη νέα αρχιτεκτονική της Ευρώπης. Εμείς οι Ελληνες πετύχαμε πολλά. Ολοι μαζί μπορούμε περισσότερα. Το έργο, το σχέδιο, το πρόγραμμα είναι εδώ. Για μια Ελλάδα με Ειρήνη, σιγουριά, ανάπτυξη, ευημερία. Για μια κοινωνία με αλληλεγγύη και ανθρώπινο πρόσωπο. Το όραμα είναι εδώ. Η Ελπίδα είναι εδώ. Δημιουργούμε τη νέα Ελλάδα. ΠΑΣΟΚ, το μέλλον ξεκίνησε". Βέβαια, κάθε φορά που η αλήθεια αποκαλύπτεται δημόσια, ξεχνά την ισχυρή Ελλάδα και σπεύδει να μας θυμίσει την άλλη Ελλάδα, την πραγματική, αυτή της ψωροκώσταινας με τον αερόσακο. Η δικιά μας απορία είναι πόσα δράματα δεν φθάνουν ποτέ στη δημοσιότητα. Και ποιος Λαός θα απολαύσει τα επιτεύγματα του κ. Σημίτη; Αυτοί που καταστρέφουν καθημερινά οι κρατικές και ιδιωτικές τράπεζες ή οι βαλκάνιοι και λοιποί έποικοι. Ισως για τους τελευταίους, μετά το σταμάτημα των επιχειρήσεων σκούπα και η ανάδειξή των ως "φιλελλήνων" (έτσι εξηγείται η προθυμία με την οποία δόθηκαν Ελληνικά διαβατήρια στους μαφιόζους από την Πρεσβεία της Μόσχας), υπάρχει εδώ κοινωνία αλληλεγγύης με ανθρώπινο πρόσωπο. Εμείς οι ντόπιοι, από τότε που γεννηθήκαμε, αυτήν την αλληλεγγύη δεν μπορέσαμε να την εντοπίσουμε ακόμα. Ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας κ. Γιάννος Παπαντωνίου είχε ανακοινώσει προεκλογικά  ότι υπάρχουν 400.000 δανειολήπτες που θα ωφεληθούν από τις ρυθμίσεις των τραπεζών. Τελικά οι ρυθμίσεις έγιναν αλλά ήταν ελάχιστες. Οι υπόλοιποι 388.000 αντιμετωπίζουν το φάσμα της τελικής οικονομικής καταστροφής. Ισως γι' αυτούς και τα παιδιά τους βρεθεί καμιά δουλειά σαν υπάλληλοι ή εργάτες των Αλβανών ή άλλων προνομιούχων μέσα στην Ελλάδα και έτσι δεν χρειασθεί να φύγουν στο εξωτερικό, όπως οι άνεργοι της δεκαετίας 50-60. Με αυτό το κριτήριο, σίγουρα έχει δίκιο ο Πρωθυπουργός όταν μιλάει για "ισχυρή Ελλάδα". 

Σαν απάντηση στο διαφημιστικό σποτάκι του ΠΑΣΟΚ και στο όραμα του Πρωθυπουργού, εμείς παραθέτουμε μερικές πραγματικές ιστορίες τραπεζικής αθλιότητας από κρατικές τράπεζες από τις χιλιάδες που γνωρίζουμε.

 

Του έφαγαν τις οικονομίες

Αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα ΕΘΝΟΣ της 11ης Δεκεμβρίου 1998 ρεπορτάζ με τίτλο: B. Χατζηπαναγής: “Μου έφαγαν οικονομίες μιάς ζωής – Θύμα έντεχνης απάτης έπεσε ο παλιός ποδοσφαιριστής του Ηρακλή από στελέχη τράπεζας. Εχασε 82 εκατ. δρχ.”

«Και ο Νουρέγιεφ των ελληνικών γηπέδων, ο παλιός ποδοσφαιριστής του Ηρακλή, Βασίλης Χατζηπαναγής, έπεσε θύμα των «χρυσών κόλπων» υπαλλήλων των τραπεζών. Στελέχη της Εμπορικής Τράπεζας εξαπάτησαν τον μάνατζερ του Ηρακλή και του «έφαγαν» 82 εκατομμύρια δραχμές, οικονομίες που είχε συγκεντρώσει ο μεγάλος Έλληνας αθλητής από την καριέρα του στον Ηρακλή, με αποτέλεσμα σήμερα να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. Χθες, στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης συζητήθηκε η αίτηση συντηρητικής κατάσχεσης που κατέθεσε ο πρώην ποδοσφαιριστής κατά των περιουσιακών στοιχείων των τραπεζικών υπαλλήλων Ματθαίου Μπλιώνη και Ιωάννη Μελέκου αντί του ποσού των 130 εκατομμυρίων δραχμών. Σύμφωνα με την αίτηση που κατατέθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1998, ο Ματθαίος Μπλιώνης ήταν υποδιευθυντής στο υποκατάστημα της Εμπορικής Τράπεζας στην πλατεία Αγίας Σοφίας, στην οποία ο Χατζηπαναγής είχε αποταμιεύσει τις οικονομίες του. Στις 14 Οκτωβρίου του 1996, ο Μπλιώνης με τον οποίο ο ποδοσφαιριστής είχε αναπτύξει φιλική σχέση, του πρότεινε να επενδύσει τα χρήματά του σε αμοιβαία κεφάλαια. Ετσι, ο Χατζηπαναγής του παρέδωσε 82 εκατομμύρια δραχμές, λόγω της εμπιστοσύνης που του είχε, αφού όλο αυτό το διάστημα ο συγκεκριμένος τραπεζικός ήταν οικονομικός του σύμβουλος και ουσιαστικά διαχειριζόταν τους λογαριασμούς του στην τράπεζα.

Από τότε, σε επανειλημμένες ερωτήσεις του ποδοσφαιριστή ο Μπλιώνης ισχυριζόταν ότι επένδυσε τα χρήματα, διαβεβαιώνοντάς τον ότι είχαν ιδιαίτερα ικανοποιητική απόδοση, αρκετά μεγαλύτερη από αυτήν των κοινών καταθέσεων. Οι ψύλλοι στ’ αυτιά του Χατζηπαναγή μπήκαν τον Απρίλιο και τον Μάρτιο του 1998, όταν αποκαλύφθηκαν διάφορες οικονομικές και διαχειριστικές ατασθαλίες του συγκεκριμένου τραπεζικού υπαλλήλου και ασκήθηκαν σε βάρος του ποινικές διώξεις. Ετσι, ο Βασίλης Χατζηπαναγής διαπίστωσε ότι τα χρήματά του είχαν γίνει... αέρας και δεν επενδύθηκαν ποτέ σε αμοιβαία κεφάλαια. Μάλιστα, την επιταγή των 82 εκατομμυρίων δραχμών που είχε παραδώσει στον Μπλιώνη, την είχε εισπράξει ένας άλλος υπάλληλος της τράπεζας, ο Ιωάννης Μελέκος, ο οποίος και είχε οπισθογραφήσει την επιταγή. Ο πρώην ποδοσφαιριστής, όταν διαπίστωσε ότι έπεσε θύμα απάτης και έχασε τις οικονομίες μιας ζωής, κατέθεσε στο δικαστήριο αίτηση συντηρητικής κατάσχεσης για τα 82 εκατομμύρια δραχμές που έχασε, τα οποία, με τους νόμιμους τόκους ανέρχονται σήμερα σε 130 εκατομμύρια».

Στο σφυρί σπίτι πολύτεκνου

Από τον «Ελεύθερο Τύπο» της 5 Φεβρουαρίου 1999 αντιγράφουμε άλλο ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ:

“Εβγαλαν στο σφυρί το σπίτι πολύτεκνης οικογένειας με πέντε παιδιά και ανάπηρο πατέρα, επειδή δεν είχε να πληρώσει τους τόκους δανείου για την αγορά ενός μικρού διαμερίσματος στα Σεπόλια! Ηταν ένα δάνειο ύψους 600.000 δραχμών, που είχε ληφθεί πριν από 20 χρόνια από την Κτηματική Τράπεζα και μέχρι σήμερα είχαν καταβληθεί περίπου 7.500.000 δραχμές από την πολυμελή οικογένεια, που τώρα κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να βρεθεί στο δρόμο… Το μόλις 70 τ.μ. διαμέρισμα του α’ ορόφου, επί της οδού Κρέοντος 184, βγήκε προχθές το μεσημέρι σε πλειστηριασμό, έναντι του ποσού των 10.500.000 δραχμών, ενώ η αντικειμενική του αξία ήταν το 1997 γύρω στα 12.500.000 δρχ., σύμφωνα με εκτιμήσεις των αρμοδίων υπηρεσιών του Δήμου Αθηναίων. Ως πλειοδότης του πλειστηριασμού φέρεται ότι είναι ο Αλβανός Οδυσσέας Τσέρος, ο οποίος έδωσε ήδη το ποσόν των 6.250.000 δραχμών και θα πρέπει μέσα σε μία βδομάδα να καταβάλει και τα υπόλοιπα χρήματα για την απόκτηση του διαμερίσματος. Ο νέος ιδιοκτήτης επισκέφθηκε χθες το μικρό διαμέρισμα και είδε από κοντά το δράμα της πολυμελούς οικογένειας. «Δεν γνώριζε την οικογενειακή μας κατάσταση και ζήτησε συγνώμη που αγόρασε το σπίτι…» λέει η κ.Θεοδώρα Νεζετίτη-Γιαλιαδάκη, η οποία είναι αποφασισμένη να κινηθεί δικαστικά, προκειμένου να βγει άκυρος ο πλειστηριασμός και να γλιτώσει το σπίτι της. «Δεν υπάρχει περίπτωση να καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Θα εξαντλήσουμε κάθε νόμιμο δικαίωμα που μας δίνει ο νόμος για να μη χάσουμε το σπίτι μας και βρεθούμε στο δρόμο…»

Η κ. Νεζερίτη είχε πάρει το δάνειο το 1979 όταν μετά 15 χρόνια στην Αυστραλία χρειάστηκε το ποσόν των 600.000 δρχ. για την αγορά ενός διαμερίσματος, αξίας τότε περίπου 1.500.000 δρχ. «Μέχρι το 1985 πλήρωνα κανονικά τις δόσεις, που ήταν 60.000 το εξάμηνο και είχα δώσει το μεγαλύτερο μέρος του δανείου», λεει η κ. Νεζερίτη, η οποία προσθέτει ότι η οικογένειά της πήρε την «κάτω βόλτα», όταν ο σύζυγός της Μανώλης Γιαλιαδάκης έχασε το δεξί του χέρι, ενώ εργαζόταν μόλις ένα μήνα σε εργοστάσιο στο Πικέρμι.

Στη συνέχεια πέρασε από επιτροπή του ΙΚΑ, η οποία διαπίστωσε αναπηρία 67% και του χορηγήθηκε – τότε- σύνταξη μόλις 29.000 δραχμών. «Τα λεφτά αυτά δεν έφταναν καλά καλά για να ζήσει η οικογένειά μας, όχι για να πληρώνουμε και τις δόσεις του δανείου», συνεχίζει η κ. Νεζερίτη, η οποία είναι μητέρα πέντε παιδιών, ηλικίας από 7 έως 17 χρονών, εκ των οποίων το ένα αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. «Κάθε δύο μήνες έρχονταν αποφάσεις για πλειστηριασμό λόγω χρεών. Για να γλιτώσω το σπίτι, έδινα ότι λεφτά είχα. Μέχρι και από τοκογλύφους πήρα 300.000 δραχμές και επέστρεψα τα διπλά», συμπληρώνει ο σύζυγός της Μανώλης, ο οποίος δεν μπορεί να βρει δουλειά για να πληρώσει τα χρέη και να ζήσει την οικογένειά του. «Πριν από δύο χρόνια εργαζόμουν ως φύλακας στο Ζάππειο, αλλά δεν ανανέωσαν την οκτάμηνη σύμβασή μου με το αιτιολογικό ότι ήμουνα υψηλοσυνταξιούχος, επειδή έπαιρνα αναπηρική σύνταξη 126.300 δραχμές για να ζήσω τα παιδιά μου», λέει ο κ. Γιαλιαδάκης και προσθέτει πως αν αυτός και η γυναίκα του είχαν μια μόνιμη δουλειά θα μπορούσαν να πληρώνουν τα χρέη τους και να γλιτώσουν το σπίτι τους, αλλά και να ζήσουν αξιοπρεπώς τα πέντε ανήλικα παιδιά τους..»

Τελικά, ο Αλβανός πλειοδότης που σημειωτέον εξαιρείται από τον έλεγχο πόθεν έσχες προσφέρθηκε να ακυρωθεί ο πλειστηριασμός για να μην βγει στον δρόμο η οικογένεια αλλά η Τράπεζα ήταν ανένδοτη με αποτέλεσμα η Ελληνική οικογένεια να πεταχτεί έξω ενώ, ο συγκεκριμένος Οδυσσέας μπορεί να σηκώνει στο μπαλκόνι εντελώς ανενόχλητος την Ελληνική σημαία και να ευγνωμονεί την καλή αυτή κρατική τράπεζα αυτής της φιλόξενης Χώρας που τον έκανε νοικοκύρη.

 Λουκέτο πριν τα εγκαίνια

Ενας νέος και δραστήριος επιχειρηματίας στον αγροτικό τομέα στη βόρεια Ελλάδα αποφάσισε να προχωρήσει στη δημιουργία μίας σύγχρονης μονάδας βαμβακουργίας. Η επένδυση ήταν της τάξεως των Δρχ 1,5 δισεκατομμυρίου και εντάχθηκε στον αναπτυξιακό νόμο 1262 για κρατική επιδότηση. Ο επενδυτής έβαλε τα δικά του χρήματα, αγοράστηκε ο χώρος, χτίστηκαν τα κτίρια, αγοράστηκαν κάποια μηχανήματα ενώ άλλα παραγγέλθηκαν από το εξωτερικό. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό της επένδυσης, η αξία των τελευταίων, περίπου Δρχ 100 εκατομμύρια θα χρηματοδοτούσε μακροπρόθεσμο δάνειο κρατικής τραπέζης. Μπήκαν οι υποθήκες για 150 εκατομμύρια, υπογράφηκε η σύμβαση, άρχισαν να φθάνουν μηχανήματα τμηματικά και η τράπεζα άρχισε τις εκταμιεύσεις. Ο Διευθυντής του καταστήματος, παρουσία του λογιστή του πελάτη, έδωσε με πλήρη σαφήνεια το μήνυμα του τύπου «είμαστε και εμείς εδώ». Ο επιχειρηματίας δεν ανταποκρίθηκε και στην επόμενη εκταμίευση, ο Διευθυντής ήταν ακόμα πιο σαφής. Μπροστά στον λογιστή του πελάτη, μίλησε για την «επιβαλλόμενη» χειρονομία 6 εκατομμυρίων αλλά, πάλι, δεν υπήρξε αποτέλεσμα. Με την επόμενη τμηματική άφιξη πρόσθετων μηχανημάτων, δήλωσε στον επενδυτή ότι σταματάει η εκταμίευση του δανείου και η χρηματοδότηση των εισαγωγών μηχανημάτων γιατί «η τράπεζα έχει χάσει το ενδιαφέρον της γι’ αυτή τη συνεργασία».

Η πληρωμή στον ξένο προμηθευτή δεν έγινε όπως και οι επόμενες με αποτέλεσμα να γίνει ο επενδυτής «ασυνεπής», να γραφτεί στις μαύρες λίστες των κακοπληρωτών και η τράπεζα να αρχίσει νομικές ενέργειες. Οργισμένος ο επιχειρηματίας υπέβαλε μήνυση στον Διευθυντή για εκβιασμό και άλλα ποινικά, οπότε το πρόβλημα μεγάλωσε. Έκανε, παράλληλα, και κάθε δυνατή νομική ενέργεια για να ανακόψει την επιδρομή της τραπέζης στα ακίνητα της ανωνύμου εταιρίας και τα προσωπικά του αλλά τα δικαστήρια δικαίωναν πάντα την τράπεζα. Ετσι, αντί να γίνουν εγκαίνια και να λειτουργήσει η βιομηχανία με θετικά αποτελέσματα για όλους, ο επενδυτής έτρεχε για τρία χρόνια στους δικηγόρους και στα δικαστήρια. Έκανε και αγωγή εναντίον της τραπέζης ζητώντας μεγάλη αποζημίωση για τις ζημίες της επένδυσης που ποτέ δεν λειτούργησε, για διαφυγόντα κέρδη, για την ηθική βλάβη και άλλα. Η τράπεζα βρέθηκε σε δύσκολη θέση από τη μήνυση καθώς και την αγωγή.

Στο μεταξύ, το αρχικό χρέος των Δρχ 35 εκατομμυρίων έγινε 72 και η τράπεζα πίεζε: «φέρε χρήματα, διαφορετικά θα κάνουμε τους πλειστηριασμούς και θα στα πάρουμε όλα». Κάποτε, έγινε δεκτή μία πρόταση ρύθμισης της οφειλής με πληρωμή μετρητών μετά από τη διαγραφή κάποιων σημαντικών εξωλογιστικών τόκων. Εκεί φάνηκε ποια ακριβώς ήταν η επιδίωξη της τράπεζας. Ήταν εύκολο να δεχθεί να διαγράψει του τόκους αλλά ήταν ανένδοτη στην απαίτησή της για υπογραφή από τον πελάτη συμβολαιογραφικής δήλωσης παραίτησής του από τη μήνυση, την αγωγή και κάθε ένδικο μέσο όχι μόνο που είχε ήδη ασκηθεί, όπως η αγωγή, αλλά και από αυτά που θα μπορούσαν να ασκηθούν σε βάρος της στο μέλλον. Με σωστή νομική καθοδήγηση, ο τέως πλέον επενδυτής κατάφερε να υποκύψει μόνο στη παραίτησή του από τα ασκηθέντα μόνο ένδικα μέσα.

Ετσι, έμεινε ανοιχτό γι’ αυτόν το ενδεχόμενο να επανέλθει με νέα αγωγή εναντίον της τραπέζης για μεγάλες αποζημιώσεις για θετικές, αποθετικές και άλλες ζημίες που έχει υποστεί. Μετά την περιπέτεια αυτή, βέβαια, ο άτυχος αυτός επενδυτής δεν θέλει να σκεφθεί ποτέ ξανά για επιχειρηματικά σχέδια, ούτε να ακούσει για δάνεια από τράπεζες. Δυστυχώς γι’ αυτόν που καταστράφηκε, για τις θέσεις εργασίας που δεν δημιουργήθηκαν, τους φόρους που χάθηκαν και τις άλλες θετικές επιδράσεις από την επένδυση, όλη αυτή η προσπάθεια έγινε χωρίς να παραχθεί ούτε ένα κιλό προϊόντος. Ο Διευθυντής της τραπέζης κάθισε στο σκαμνί για ποινικά αδικήματα, καταδικάστηκε και πρόσφατα πέθανε.

Λουκέτο πριν τα εγκαίνια

Άλλος ένας επενδυτής στη βόρεια Ελλάδα, καλός γνώστης της επεξεργασίας μαρμάρου, αποφάσισε το 1987 να επενδύσει στη δημιουργία μιας νέας βιοτεχνικής μονάδας, ένα σχιστήριο μαρμάρων. Ξεκίνησε η επένδυση και πήρε ένα μακροπρόθεσμο βιοτεχνικό δάνειο περίπου 10 εκατ. για να συμπληρώσει το ποσό που του έλειπε για τα μηχανήματα. Σύμφωνα με τη δανειακή σύμβαση που εγγυήθηκε το Ελληνικό Δημόσιο για τη καλή πληρωμή προς την τράπεζα, η πρώτη τριμηνιαία δόση ήταν πληρωτέα σε εννέα μήνες. Άργησε όμως για τεχνικούς λόγους η έναρξη της λειτουργίας της μονάδας και, έτσι, την ημέρα της πληρωμής της πρώτης δόσης, δεν υπήρχαν χρήματα. Είχε ζητηθεί αλλαγή του προγράμματος των δόσεων αλλά δεν εγκρίθηκε από το «σύστημα». Βγήκε αμέσως διαταγή πληρωμής και, παρά την εξασφάλιση της τραπέζης από την υποθήκη στα ακίνητα και την εγγύηση του Δημοσίου, έγινε πολύ γρήγορα πλειστηριασμός για την πλήρη εξόφληση. Με τα δικαστικά έξοδα και λίγους τόκους, η οφειλή έφθασε στα 13 εκατ. Ο πλειστηριασμός απέδωσε περίπου 9 εκατ. αφήνοντας μία απλήρωτη διαφορά 4 εκατ. Η τράπεζα ζήτησε κατάπτωση της εγγύησης του Δημοσίου για άγνωστο ποσό ο βιοτέχνης βρέθηκε χρεωμένος στην Εφορία περίπου …10 εκατ. Ζήτησε να μάθει πως έφθασε εκεί το ποσό αλλά, μέχρι σήμερα, δηλαδή δώδεκα χρόνια μετά, δεν κατάφερε να μάθει. Η τράπεζα δεν δίνει στοιχεία και το Δημόσιο τον παραπέμπει πάλι στη τράπεζα. Στο μεταξύ βγήκαν διάφορα εντάλματα προσωποκράτησης, μπήκε φυλακή αλλά κάποιοι του έκαναν πτώχευση και αποφυλακίστηκε. Διώκεται όμως ακόμα για παρεπόμενα προβλήματα και δεν μπορεί ακόμα να ησυχάσει από τον εφιάλτη της δίωξης. «Φεύγω από τη πόλη μου» λέγει χαρακτηριστικά «αλλά δεν μπορώ να μείνω σε ξενοδοχείο γιατί θα με συλλάβουν αμέσως»! Είδε όμως με τα ίδια του τα μάτια πως οι επενδύσεις σ’ αυτή τη θαυμαστή Χώρα μπορούν να εξασφαλίσουν στους μικρομεσαίους βιοτέχνες, με την δημιουργική συμπαράσταση κάποιας κρατικής τράπεζας, ικανοποιητική στέγη και τροφή για πολλά χρόνια, παρά τα κάποια αρνητικά της συγκατοίκησης με κανέναν Αλβανό ισοβίτη.

 Νίκησαν και τον τερματοφύλακα

Ένας πολύ πετυχημένος επιχειρηματίας με μεγάλη και καθιερωμένη επιχείρηση εισαγωγών σιδήρου με ετήσιο τζίρο της τάξεως των Δρχ 4 δις, υγιέστατος και πρώην τερματοφύλακας ένδοξης ποδοσφαιρικής ομάδας, αυτή τη φορά του κέντρου, έχασε τα πάντα μετά από ένα ανεξήγητο μπλέξιμο στις εισαγωγές του μεσω του καταστήματος Χολαργού της Εμπορικής Τραπέζης και άλλα προβλήματα που ακολούθησαν. Το χειρότερο είναι ότι, από αυτή την υπόθεση, εκτός από την επιχείρηση και την περιουσία του, έχασε και την εξαιρετική του υγεία μετά από ένα βαρύτατο ιατρικό περιστατικό.

Υπήρχε ένα πιστωτικό όριο για κεφάλαιο κίνησης, κύρια για την εξόφληση τρίμηνων συνήθως προθεσμιακών διακανονισμών εμπορευ-μάτων. Κάποτε, κατά τον ίδιο, η τράπεζα έκανε ένα διακανονισμό μετρητοίς με την άφιξη των φορτωτικών που προέβλεπαν τρίμηνη πίστωση, παίρνοντας χρήματα από τον αλληλόχρεο λογαριασμό. Στο διαθέσιμο αυτό ποσό, όμως, που πήρε πρόωρα και κατά λάθος η τράπεζα από τον λογαριασμό βάση πάγιας εξουσιοδότησης για συμψηφισμό πληρωμών, υπολόγιζε ο επιχειρηματίας να καλύψει άλλες τρέχουσες υποχρεώσεις, δεδομένου ότι τα εν λόγω φορτωτικά έγγραφα, σύμφωνα με τον πάγιο τρόπο αγοράς από τον συγκεκριμένο προμηθευτή του εξωτερικού, ήταν πληρωτέα όχι αμέσως αλλά μετά τρεις μήνες.

Ετσι, η επιχείρηση έγινε ξαφνικά «ασυνεπής» με αποτέλεσμα να αρχίσει η αλυσιδωτή διαδικασία των αρνητικών παρενεργειών. Η τράπεζα έκλεισε τον αλληλόχρεο λογαριασμό, ζητώντας άμεση εξόφληση όλου του καταλοίπου, ενώ, παρά τις πολλές εξώδικες προσκλήσεις, αρνήθηκε πεισματικά να δώσει τα στοιχεία του φακέλου της εισαγωγής και των άλλων λογαριασμών από τα οποία θα ήταν εύκολα δυνατόν να διαπιστωθεί τι ακριβώς έγινε και εάν η τράπεζα έκανε λάθος, όπως ισχυρίζεται ο πελάτης της. Ακολούθησε η κατάρρευση της επιχείρησης και πολλοί πλειστηριασμοί στους οποίους η τράπεζα πήρε πολλά ακίνητα σε εξευτελιστικές τιμές, πραγματικά λεηλατώντας τον ατυχή πελάτη της που, για τους γνωστούς σ’ αυτή, λόγους υγείας αλλά και από την αθέμιτη στέρηση των στοιχείων, δεν ήταν σε θέση να αντισταθεί ουσιαστικά και δικονομικά. Για την άρνηση της τράπεζας να δώσει τα στοιχεία αυτά, έχει υποβληθεί μηνυτήρια αναφορά στην Εισαγγελία σε βάρος του πρώην Διοικητή της Εμπορικής Τραπέζης Κ. Γεωργουτσάκου και άλλως στελεχών της για τα ποινικά αδικήματα της παράβασης καθήκοντος και της υπεξαγωγής εγγράφων.

Αυτός που το κόμμα της εξουσίας έκρινε σαν πλέον ικανό να διοικήσει την μεγάλη αυτή κρατική τράπεζα, θα δώσει, μαζί με τους συνεργάτες του, τώρα λόγο στη Δικαιοσύνη για τον τρόπο που αδιαφόρησαν στην υποχρέωσή τους να κάνουν τη δουλειά τους σωστά και να χορηγήσουν τα έγγραφα που είχε δικαίωμα να ζητήσει και να πάρει ο θιγόμενος πελάτης. Και, βέβαια, το θέμα δεν κλίνει εδώ γιατί, εάν αποδειχθεί η ευθύνη της τραπέζης, θα ακολουθήσει η διεκδίκηση αποζημίωσης δισεκατομ-μυρίων για όλες τις ζημιές που προξένησε. Ο ίδιος Διοικητής έχει ήδη μηνυθεί και για τοκογλυφία καθώς και άλλα ποινικά αδικήματα.

Υπάρχουν χιλιάδες ξεχωριστές περιπτώσεις τραπεζικού «μεγαλείου» σαν τις λίγες που περιγράψαμε τελείως ενδεικτικά. Κάθε μία από αυτές, θα άξιζε τη δική της θέση στο Μουσείο της Ελληνικής Τραπεζικής Αθλιότητας, μια μνήμη που πραγματικά οφείλει αυτός ο Λαός σ’ αυτά τα ιδρύματα και σ’ όλους εκείνους τους τραπεζικούς που έχουν προσθέσει την ατομική τους συμβολή στην απίστευτη αυτή λεηλασία εθνικής ψυχής, ελπίδας, αγώνα και περιουσίας που αποτέλεσαν και θα συνεχίσουν να αποτελούν για λίγο ακόμη οι τράπεζες σ’ αυτή τη Χώρα. Μέχρι να ξυπνήσει ο καταναλωτής και να κάνει όλες εκείνες τις αποτελεσματικές παρεμβάσεις που είναι απαραίτητες για να εξασφαλισθούν καταστάσεις μόνιμων ισορροπιών στην αγορά.

Και η στιγμή αυτή έχει φθάσει… εδώ και τώρα... για μια Ελλάδα νέα. Για την Ελλάδα των πολιτών και όχι των συντρόφων. Ηδη οι φορείς των πελατών των τραπεζών έχουν καταθέσει μηνύσεις κατά τραπεζών για τοκογλυφία ενώ γίνεται οργανωμένη προσφυγή προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και άλλους κοινοτικούς και διεθνείς οργανισμούς.

 


Δάνεια: Προηγούμενη Σελίδα        Δάνεια: Αρχική Σελίδα        Δάνεια: Προηγούμενη Σελίδα
Advertised by Ati Advertising on se.gr