\


www.otsm.idx.gr - Οι Τράπεζες Στο Μικροσκόπιο



  ΤΡΑΠΕΖΕΣ-ΠΕΛΑΤΕΣ: ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

· Τα κίνητρα για τις απαράδεκτες συμπεριφορές

· Πρωτοφανής κοινωνική ανευθυνότητα

· Τριτοκοσμική κερδοσκοπική υστερία

Από όσα ήδη γνωρίζουν οι πελάτες τραπεζών, ιδιαίτερα δε οι δανειολήπτες, είναι γενικά παραδεκτό γεγονός ότι οι τράπεζες στην Ελλάδα φαίνεται να ευθύνονται για σειρά από σοβαρές πράξεις και παραλήψεις που συνιστούν μία αθλιότητα που έχει και κοινωνικοοικονομική αλλά και ποινική πλευρά. Οπως σε όλες τις άδικες πράξεις, και εδώ υπάρχουν κίνητρα. Η αναζήτηση και ο προσδιορισμός των κινήτρων αυτών ανήκει σε άλλους. Στη Πολιτεία, στον κάθε ένα πολίτη, στους ιστορικούς, τις Εισαγγελικές Αρχές που ήδη ερευνούν τις μηνύσεις και τις βαρύτατες καταγγελίες σε βάρος των τραπεζών, κρατικών και ιδιωτικών, καθώς επίσης και στη Δικαιοσύνη που καθημερινά δικαιώνουν τις θέσεις των δανειοληπτών. Εμείς σήμερα θα περιοριστούμε σε μερικές βασικές επισημάνσεις ως προς τα κίνητρα των τραπεζών και θα επεκταθούμε στην ερμηνεία της συμπεριφοράς των στελεχών και των υπαλλήλων που υλοποιούν την απίστευτη αυτή αθλιότητα. 

Τα κίνητρα των τραπεζών

Με δεδομένο ότι οι τράπεζες στην Ελλάδα αποτελούσαν πάντα και εξακολουθούν και σήμερα, παρά τα λεγόμενα περί «έντονου ανταγωνισμού μεταξύ των», ένα πανίσχυρο καρτέλ που δεν έχει κανένα λόγο να μην εκμεταλλευτεί στο έπακρο την ισχύ που του δίνει η μονοπωλιακή ισχύς που έχει στην Ελληνική αγορά με τις ήδη γνωστές τραγικές συνέπειες για τους συναλλασσόμενους. Σημειώνουμε τις κυριότερες από αυτές τις συνέπειες που καταγράφονται σήμερα σε βάρος του τραπεζικού συστήματος:

· Τα τελευταία δέκα χρόνια, βρίσκεται σε εξέλιξη μία υστερική κούρσα κερδοσκοπίας των τραπεζών που έχει σαρώσει σχεδόν κάθε υγιές στοιχείο και χαρακτηριστικό που υπήρχε σ’ αυτές

· Εχει γίνει εξαντλητική απόσταξη από κάθε στοιχείο κοινωνικής και οικονομικής ηθικής, ήθους και σεβασμού του πολίτη-πελάτη

· Ο πολίτης αντιμετωπίζεται πλέον μόνο σαν «αιχμάλωτος» που θα υποχρεωθεί να συνεισφέρει τα μέγιστα, συχνά και πέρα από τις δυνάμεις του, στη κερδοσκοπική κούρσα των τραπεζών και την ευημερία των πιστών μεγαλοστελεχών τους

· Οι τράπεζες δεν αρκούνται μόνο στη νομότυπη λεηλασία των πελατών τους αλλά αξιοποιούν κάθε δυνατή μεθόδευση (όπως τα τοκοτεχνάσματα) που ξεπερνά κάθε όριο νομιμότητας και που συγκαλύπτουν με την επιβολή καθεστώτος αδιαφάνειας, κατά θρασύτατη παράβαση της κείμενης νομοθεσίας και των οδηγιών της Τραπέζης της Ελλάδος που «δεν βλέπει ούτε ακούει τίποτα από όσα συμβαίνουν στις τράπεζες»

· Εναπόκειται στον «αιχμαλωτισμένο» πελάτη, η περιουσία του οποίου είναι υποθηκευμένη στη τράπεζα, να αποφασίσει να αψηφήσει τους προφανείς κινδύνους αντιποίνων και να καταφύγει στον Εισαγγελέα για να καταγγείλει τις παράνομες μεθοδεύσεις σε βάρος του, κάτι που τελικά δεν γίνεται στην πράξη γιατί ο καθένας φοβάται και προτιμά να αφήσει αυτό που είναι καθήκον του να το κάνει κάποιος άλλος

Το αποτέλεσμα είναι η αυξανόμενη αθλιότητα του τραπεζικού κατεστημένου σε βάρος των συναλλασσομένων, η έκθεσή τους σε αυξημένους κινδύνους που δεν γνωρίζουν και δεν υποπτεύονται, η τελική λεηλασία των περιουσιών των και, τέλος, ο οριστικός και αμετάκλητος ευτελισμός της αξιοπρέπειας των ιδίων αλλά και ατυχών εγγυητών που εμπλέκονται εκβιαστικά στα δίχτυα των τραπεζών.

Τα κίνητρα των στελεχών

Οι τραπεζοϋπάλληλοι οδηγούνται στην προσδοκία μίας καριέρας που κυριαρχείται από ένα πακέτο άγραφων κανόνων και αρχών που, ο κάθε ένας από αυτούς, καλείται να αποδεχθεί και να ενστερνισθεί, εάν θέλει να πάει μπροστά. Το πακέτο αυτό περιλαμβάνει κύρια τα εξής:

· Το συμφέρον της τράπεζας είναι αυτό όπως ορίζεται και εκφράζεται από τους προϊσταμένους κάθε υπαλλήλου. Οτιδήποτε κάνουν ή δεν κάνουν, είναι εξ’ ορισμού σωστό, νόμιμο και δεν υπόκειται σε αμφισβήτηση, κριτική ή, έστω, απλό σχολιασμό

· Οταν είσαι υπάλληλος μέσα στις τράπεζες βλέπεις, ακούς και υποψιάζεσαι πολλά πράγματα (και θαύματα) αλλά ποτέ δεν τα σχολιάζεις ούτε τα κρίνεις, πολύ δε περισσότερο αυτούς που τα υλοποιούν (δηλαδή «δεν επιτρέπεται να σκέπτεσαι και να κρίνεις»)

· Η κομματική ταυτότητα είναι απαραίτητη προϋπόθεση επιτυχίας για το φιλόδοξο νέο και την καριέρα του, ιδίως στις κρατικές τράπεζες

· Η υπηρεσιακή προώθηση κάθε υπαλλήλου εξαρτάται κύρια από τη προσήλωσή του στην κατεστημένη πραγματικότητα. Σκεπτόμενα, ηθικά, μη κομματικοποιημένα ή ευαίσθητα στελέχη εντοπίζονται και περνάνε στο περιθώριο άμεσα. Σήμερα, κύρια στις κρατικές τράπεζες, υπάρχουν πολλά στελέχη κορυφαίου ήθους, με επιστημονικές περγαμηνές και μεγάλες δυνατότητες υπηρεσιακής προσφοράς που βρίσκονται «στα ψυγεία» των τραπεζών, όπως τα αποκαλούν οι ίδιοι κουνώντας το κεφάλι τους με αγανάκτηση. Η υπηρεσιακή προσφορά των περισσοτέρων είναι να …διαβάζουν εφημερίδες όλη την ημέρα ενώ κάποιοι αξιοποιούνται πιο καλά διαβιβάζοντας παραγγελίες για γραφική ύλη και υλικά καθαριότητας στους προμηθευτές.

· Η υπηρεσιακή εξέλιξη κάθε στελέχους που έχει όλες τις επιβαλλόμενες παραπάνω προδιαγραφές εξαρτάται πλέον από την διασύνδεση (ή τραπεζική διασωλήνωση) με τις πυραμίδες της κορυφής. Δηλαδή τα στελέχη της Διοίκησης βρίσκονται στη κορυφή μίας πυραμίδας, σε κάθε επίπεδο της οποίας υπάρχουν «άτομα εμπιστοσύνης» των άμεσα ανωτέρων. Κάθε αλλαγή στη κορυφή, καταλήγει και στην αναδόμηση μέχρι την ολική αντικατάσταση όλης της πυραμίδας εμπιστοσύνης.

Το «βόλεμα» αυτό είναι μία κατάσταση που δύσκολα την αρνείται κανείς μέσα στις τράπεζες. Εξασφαλίζει σιγουριά, χρήμα, προαγωγές, καταξίωση και, σε τελική ανάλυση πλήρη δικαίωση του συστήματος και αυτών που το διακονεύουν. Η συνταγή χαλάει λίγο για εκείνους που εργάζονται σε κρατικές τράπεζες όταν γίνεται εναλλαγή κόμματος εξουσίας στη Κυβέρνηση. Αυτός ο κίνδυνος έχει αντιμετωπισθεί από το τραπεζικό αλλά και το δημοσιοϋπαλληλικό κατεστημένο με τη συμπαράταξη με το ΠΑΣΟΚ που εκφράζει πλέον όχι μόνο τον «σοσιαλισμό των πλουσίων αλλά και των βολεμένων υπαλλήλων».

Πέρα από την αποκρυπτογράφηση των κινήτρων των τραπεζοϋπαλλήλων, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει για μάς να εντοπίσουμε και τους λόγους που συμβάλλουν στην εμφάνιση σκληρής έως βάναυσης συμπεριφοράς των περισσοτέρων στελεχών απέναντι σε πελάτες που βρίσκονται σε κάποια δύσκολη θέση ως προς την τήρηση των υποχρεώσεών τους απέναντι στη τράπεζα, κύρια για λόγους ανωτέρας βίας. Αυτή η εκδήλωση της ψυχικής σκληρότητας που οδηγεί στην εμφάνιση μιας μεγάλης αλλοτρίωσης της προσωπικότητας και σε βάναυσες ενέργειες σε βάρος αδυνάτων έχει, από πολλά χρόνια, εντοπισθεί, μετρηθεί και αναλυθεί από την επιστήμη της κοινωνικής Ψυχολογίας. Μία ολοκληρωμένη επιστημονική προσέγγιση στο θέμα αυτό το γνωστό στους ειδικούς «πείραμα του Καθηγητή Milgram». Το θέμα αυτό που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και εξηγεί τις άθλιες συμπεριφορές των τραπεζοϋπαλλήλων περιγράφουμε συνοπτικά στη συνέχεια. 

Το πείραμα του Milgram

Ο καθηγητής Stanley Milgram, ένας Αμερικανός επιστήμονας στο χώρο της κοινωνικής ψυχολογίας, πραγματοποίησε ένα σημαντικό πείραμα το 1961 το οποίο, από τότε έχει επαναληφθεί και επιβεβαιωθεί σε πολλές χώρες.

Τα ευρήματα του πειράματος καταδεικνύουν ότι η παρόρμηση του ανθρώπου που έχει κάποιες δικαιοδοσίες «να ενεργήσει σωστά» καθώς και η αδυναμία του να ασκήσει δημιουργική κριτική στον φορέα ισχύος που υπηρετεί (κράτος, επιστήμη, τράπεζα, επανάσταση, κλπ) δεν είναι επιθετικότητα αλλά βιολογικός συμβιβασμός και ολοκληρωτική υποταγή στο απρόσωπο και γενικό σύνολο-έννοια που αποτελεί ο φορέας. Το φαινόμενο αυτό έχει πάρει διαστάσεις υπέρμετρης παθολογικής κατάστασης σε σημείο που η απρόσωπη βούληση κάποιου φορέα ισχύος να καταλήγει στη νομιμοποίηση οποιασδήποτε πράξης, ακόμα και παράνομης και βάρβαρης, πάντα στο όνομα του συλλογικού και απρόσωπου φορέα που μπορεί να εκφράζεται από ένα όνομα, ένα σύνολο ή μία συλλογική εικόνα ή έννοια. Ετσι, ο Κλίντον και το ΝΑΤΟ δεν διστάζουν να διατάζουν τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας χωρίς νομιμοποίηση αλλά «χάριν των πολλών (αλλά απροσδιόριστων) ζωτικών συμφερόντων των ΗΠΑ και της αμυντικής συμμαχίας», ο Στρατηγός Κλάρκ και οι στρατιωτικοί του εκτελούν τις παράνομες διαταγές που του δίνει «η Πατρίδα», ο γιατρός Κεβορκιάν θανατώνει ασθενείς «χάριν της επιστήμης και της ηθικής της ευθανασίας», οι κατά τόπους «αυτόκλητοι σωτήρες» λοχίες ή αξιωματικοί απανταχού των ηπείρων που έκαναν κάποιο πραξικόπημα εκτελούν και καταδιώκουν τους αντιφρονούντες, ο στρατευμένος έκανε καψόνι (αυτό φαίνεται ότι τέλειωσε) στους νεότερους «χάριν της παράδοσης», ο δημόσιος υπάλληλος ταλαιπωρεί τον πολίτη «χάριν αυτών που προβλέπονται από την υπηρεσία» και ούτω καθεξής.

Ο Milgram και οι συνεργάτες του ερευνητές ζητούσαν από διάφορα άτομα 25-50 ετών που τυχαία περνούσαν από κάποιο δρόμο να διαθέσουν λίγες ώρες για να συμμετάσχουν σε ένα επιστημονικό πείραμα του Πανεπιστημίου Yale. Φθάνοντας ο καθένας από αυτούς χωριστά για το πείραμα, εύρισκε εκεί άλλον έναν εθελοντή για το ίδιο πείραμα ο οποίος, όμως, ήταν συνεργάτης του Milgram. Ο διευθυντής του πειράματος, με λευκή ιατρική μπλούζα -σύμβολο αυθεντίας-, έριχνε νόμισμα κορώνα-γράμματα για το ποιος θα έχει το ρόλο του «εξεταστή» και ποιος του «μαθητή» με αποτέλεσμα, σκόπιμα, ο πραγματικός εθελοντής να ορίζεται πάντα σαν εξεταστής. Παρουσία του τελευταίου, ο μαθητής δενόταν σε μία παραλλαγή ηλεκτρικής καρέκλας με ελεύθερο ένα μόνο χέρι για να πατάει κουμπιά για τις απαντήσεις. Με εμφανή δυσφορία και διαμαρτυρίες, ο μαθητής μάθαινε ότι για κάθε λαθεμένη απάντηση θα του γίνεται μία ηλεκτρική εκκένωση. Σε επιβεβαίωση ότι το σύστημα λειτουργεί, γινόταν μία δοκιμή όπου ο εξεταστής γινόταν δέκτης μιας πραγματικής και αρκετά ενοχλητικής εκκένωσης 45 volt για “να δεί πως είναι”. Στη συνέχεια, ο διευθυντής και ο εξεταστής περνούσαν στη διπλανή αίθουσα που επικοινωνούσε με τον μαθητή μόνο με μικροφωνική εγκατάσταση. Ο εξεταστής έδινε τότε στο μαθητή ένα κατάλογο λέξεων που έπρεπε να αποστηθίσει και να τις επαναλαμβάνει με το πάτημα κουμπιών. Ο εξεταστής καθόταν μπροστά σε μία κονσόλα με τριάντα διαφορετικούς μοχλούς, ένα για κάθε μία διαφορετική ένταση ρεύματος από 15 έως 450 volt με αντίστοιχες επιγραφές με διαβαθμισμένες ενδείξεις, από “ελαφρύ σόκ” έως “κίνδυνος, σφοδρό σόκ”. Οι οδηγίες προς τον εξεταστή ήταν ότι οι εκκενώσεις ρεύματος θα πρέπει να κλιμακώνονται με κάθε λαθεμένη απάντηση. 

Βέβαια, στη πραγματικότητα δεν υπήρχε κανένα ηλεκτρικό ρεύμα-τιμωρία προς τον μαθητή. Ο ίδιος έδινε απαντήσεις και έκανε σκόπιμα λάθη, σύμφωνα με το πρόγραμμα, ενώ δυσφορούσε για τις τιμωρίες. Από τα 75 volt και πάνω, φώναζε αρκετά δυνατά ενώ, μετά το 180 volt ούρλιαζε «σταματήστε!». Μετά έβαζε τα κλάματα και παρακαλούσε για έλεος και μετά γρύλιζε σαν ζώο. Από τα 300 volt και πάνω σταματούσε να απαντά στις ερωτήσεις, δεν αντιδρούσε καθόλου και έδινε την εντύπωση ότι έχει χάσει επαφή με το περιβάλλον. Επειδή όμως, σύμφωνα με τον κανονισμό του πειράματος, έλλειψη απάντησης μετρούσε σαν λαθεμένη απάντηση, ο εξεταστής συνέχιζε να κάνει ερωτήσεις, κλιμακώνοντας συνέχεια τις ηλεκτρικές εκκενώσεις.

Το πείραμα ήταν οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην αφήνει στον εθελοντή-εξεταστή καμία υπόνοια για τη γνησιότητά του. Αυτό ήταν κάτι που, μετά το πείραμα, αναγνώριζαν όλοι οι εθελοντές. Η πραγματική ερώτηση που έθετε το πείραμα, βέβαια, ήταν: «μέχρι ποιό σημείο θα μπορούσε να φθάσει ένας άνθρωπος στον οποίο μία ανώνυμη αρχή ή εξουσία θα του ζητούσε να βασανίσει ή ακόμη να σκοτώσει ένα συνάνθρωπό του». 

Τα αποτελέσματα των πειραμάτων ήταν τρομακτικά. Στις ΗΠΑ, 65% των εθελοντών συνέχισαν το ρόλο τους μέχρι το μέγιστο όριο των 450 volt παρά τις κραυγές του θύματος και την μετέπειτα σιωπή του. Οταν το πείραμα επαναλήφθηκε στο Maxwell Planck Institute στο Μόναχο, το ίδιο αποτέλεσμα ήταν 85%! Από τότε, το πείραμα αυτό έχει γίνει πάρα πολλές φορές, ακόμη και με παραλλαγές που έκαναν διάφοροι άλλοι επιστήμονες που είχαν αντιρρήσεις και επιφυλάξεις σε κάποιες διαδικαστικές πλευρές, και τα στατιστικά αποτελέσματα πάντα επιβεβαιώθηκαν.

Με άλλα λόγια, κατά μέσο όρο τρεις στους τέσσαρες εθελοντές είναι έτοιμοι να βασανίσουν και να σκοτώσουν συνάνθρωπό τους χωρίς να αμφισβητήσουν την αιτία. Η στατιστική αυτή διαπίστωση συνηγορεί στο ότι δεν θα πρέπει απαραίτητα κανένας από όλους εμάς να πιστεύει ότι ανήκει στη μικρή εξαίρεση. Σχεδόν όλοι οι εθελοντές στα διάφορα πειράματα έδειξαν μία κάποια απροθυμία να συνεχίσουν όταν τα θύματα άρχισαν να παραπονούνται για πόνο. Ο διευθυντής του πειράματος που στεκόταν συνέχεια δίπλα τους με σταυρωμένα τα χέρια και αυστηρό ύφος δεν άφηνε περιθώρια για συζήτηση ενώ, αντίθετα, έδειχνε προβληματισμένος για το ενδεχόμενο διακοπής του πειράματος κάνοντας συνέχεια τις στερεότυπες παροτρύνσεις «Συνεχίζουμε, είναι αναγκαίο για την επιτυχία του πειράματος, δεν μπορώ να σου εξηγήσω τώρα, συνέχισε, δεν έχεις άλλη επιλογή». Οι περισσότεροι εθελοντές δυσφορούσαν ή γελούσαν νευρικά, γκρίνιαζαν και έλεγαν περισσότερο από μία φορά ότι δεν ήθελαν να συνεχίσουν. Αλλά εκείνοι που ακούστηκαν να λένε κάτι για την απάνθρωπη διαδικασία του πειράματος ήταν τελικά και αυτοί που το έφταναν μέχρι τέλος. 

Από συζητήσεις μετά τα πειράματα, αποκαλύφθηκε ότι όλοι οι εθελοντές είχαν νομίσει ότι το θύμα ήταν ή αναίσθητο ή ίσως ακόμη και νεκρό. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν βαθύτατα ενοχλημένοι από την ίδια τους τη συμπεριφορά και δεν μπορούσαν να τη καταλάβουν. Προσπαθώντας να βρουν κάποια εξήγηση, έλεγαν πράγματα όπως «δεν ήθελα να κάνω κάποιο λάθος που θα χαλούσε το πείραμα». Επειθαν τους εαυτούς τους ότι «οι επιστήμονες ήξεραν τι κάνουν». Η παρόρμηση να είναι εντάξει με τις απαιτήσεις του πειράματος και η αδυναμία τους να επικρίνουν την ανώνυμη εξουσία δεν αποτελούν επιθετικότητα αλλά είναι το βιολογικά απαραίτητο συμπλήρωμά της, η πίστη και η υποταγή στο σύνολο. Αυτά τα χαρακτηριστικά έχουν, επίσης, αναπτυχθεί παθολογικά σε υπέρμετρο βαθμό στην ανθρώπινη κοινωνία, όπως αποδεικνύει το πείραμα, σε βαθμό που καθιερωμένες ανώνυμες αρχές-εξουσίες όπως «το κράτος, η επιστήμη ή ακόμη η επανάσταση» μπορούν να μετατρέψουν οτιδήποτε σε θεμιτό και νόμιμο με μόνη μία σφραγίδα, μία άσπρη μπλούζα ή ένα περιβραχιόνιο.

Η εικόνα που έχουμε γενικά για τον άνθρωπο και την ανθρώπινη κοινωνία είναι λανθασμένη. Πριν να αρχίσει τα πειράματά του ο Milgram, ζήτησε από σαράντα περίπου γνωστούς καθηγητές ψυχολογίας και ψυχιατρικής να κάνουν μία πρόβλεψη για τα αποτελέσματα. Οι ειδικοί αυτοί ήταν σίγουροι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των εθελοντών θα σταματούσε το πείραμα αμέσως μετά τις πρώτες ενδείξεις πόνου από τα θύματα, ενώ, 4% θα μπορούσε να φθάσει μέχρι το 200 volts (δυνατές φωνές) και μόνο 0.1% θα έφθανε μέχρι το τέλος.

Υπάρχει μία έμφυτη αντίδραση στο να αντικαταστήσουμε την ιδεατή εικόνα της ανθρωπότητας που έχουμε με μία άλλη εικόνα που είναι πιο ρεαλιστική. Οτιδήποτε διαταράσσει την ιδεατή αυτή εικόνα μας, του δίνουμε τον χαρακτηρισμό «απάνθρωπο». Τα κρεματόρια του Αουσβιτς, οι σφαγές στο Κονγκό, στο Μπανγκλαντές, στη Ρουάντα, το μακελειό στο Βιετνάμ, οι βομβαρδισμοί στο Ιράκ και στη Γιουγκοσλαβία είναι πάντα κάτι που κάνουν «κάποιοι άλλοι» ή αποτελούν «ειδικές περιπτώσεις που προκαλούν κάποιοι λίγοι, ποτέ οι πλειοψηφίες. Αλλά ο κανόνας του 75% που προκύπτει από τα πειράματα του Milgram είναι γραμμένο με ανεξίτηλο μελάνι. Και το 75% δεν παριστάνει εξαιρέσεις, αντιπροσωπεύει τον κανόνα.

Εάν η αντίληψη που έχουμε για την ανθρωπότητα είναι λανθασμένη, τότε οτιδήποτε έχουμε χτίσει επάνω της θα πρέπει να είναι επίσης λάθος. Οχι μόνο η πολιτική, η εκπαίδευση, η ειρηνευτικές προσπάθειες, η πρόνοια του νόμου αλλά επίσης και ο τρόπος ζωής μας, οι κλίμακες των αξιών μας, τα αποδεκτά πρότυπα συμπεριφοράς, ο σχεδιασμός των πόλεων και άλλα. Αυτό είναι ιδιαίτερα αληθινό στην σύγχρονη Ελλάδα των ατέλειωτων πειραματισμών των πολιτικών "μάγων της πολιτικής και λοιπών αυτόκλητων εθνοσωτήρων, εκσυγχρονιστών, αναχρονιστών, ετεροχρονιστών και άλλων ποικιλιών" που επίμονα ταλανίζουν αυτόν τον Λαό που κάποτε θα πρέπει να ξυπνήσει. Το συμπέρασμα που προκύπτει αβίαστα είναι ότι δεν θα πρέπει να σχεδιάζουμε το μέλλον επάνω σε φαντασιώσεις για το ιδεατό.

Οι αναλογίες και οι διαπιστώσεις αυτές με την κατάσταση και τα προβλήματα με τις τράπεζες είναι σχεδόν ταυτόσημες. Οι τράπεζες στην Ελλάδα δεν είναι αυτό που δείχνουν ότι είναι και τα στελέχη τους είναι φορείς του συνδρόμου τυφλής εκτέλεσης προβληματικών, απάνθρωπων ακόμη και παράνομων εντολών της απρόσωπης εξουσίας που άλλοτε κρύβεται πίσω από το δόγμα-σλόγκαν «η Πατρίδα χρειάζεται ισχυρές τράπεζες» που μάλλον είναι έμπνευσης της Ενωσης Ελληνικών Τραπεζών ή το εκσυγχρονιστικό «έχουμε μετόχους και ευθύνες απέναντί τους». Και στις δύο περιπτώσεις, ο μοχλός του Milgram δια χειρός στελεχών των Ελληνικών τραπεζών δίνει το μέγιστο σοκ των 450 volts στα θύματα και επιβεβαιώνει, και εδώ, την επιστημονική ορθότητα των συμπερασμάτων.

Η υπέρτατη τιμωρία

Για όλη αυτή την αθλιότητα και παρανομία που περιγράψαμε συνοπτικά και ότι άλλα αδικήματα που θα απασχολήσουν την κοινή γνώμη και θα παραπεμφθούν στη Δικαιοσύνη, υπάρχουν τρεις τιμωρίες για όσους κριθεί ότι έχουν ευθύνες.

Η πρώτη είναι η κοινωνική κατακραυγή, η αποκήρυξη και η καταδίκη από μέρος του πολίτη-καταναλωτή σε βάρος κάθε υπευθύνου που θα προσδιορίσει η δημοσιότητα και το περί δικαίου αίσθημα της κοινής γνώμης. Μία τέτοια ποινή είναι σαρωτική και περιλαμβάνει την γενική περιφρόνηση των δραστών και την στέρηση της εμπιστοσύνης του πολίτη.

Η δεύτερη τιμωρία είναι η ποινή της κοινωνικής και συναλλακτικής απομόνωσης με την ενεργό επιλογή και προτίμηση του πολίτη να κατευθύνει τις τραπεζικές εργασίες του αλλού, ίσως σε Ευρωπαϊκές τράπεζες, με κυρίαρχο κριτήριο την θετική κοινωνική συμβολή, την ηθική στις πολιτικές και στις συναλλαγές και τον σεβασμό του συναλλασσόμενου.

Η τρίτη τιμωρία είναι οι ποινές που ενδέχεται να επιβληθούν μετά από την διερεύνηση των μηνύσεων για κακουργηματικές και άλλες πράξεις που έχουν ήδη υποβληθεί και άλλων που ακολουθούν. Και όταν αρχίσουν να μιλούν οι Εισαγγελείς, πολλοί μεγαλόσχημοι του τραπεζικού συστήματος θα χάσουν τον ύπνο τους και ίσως πολλά περισσότερα. Οι σχέσεις τραπεζών και πελατών έχουν φθάσει στην ώρα μηδέν.

 


Δάνεια: Προηγούμενη Σελίδα        Δάνεια: Αρχική Σελίδα        Δάνεια: Προηγούμενη Σελίδα
Advertised by Ati Advertising on se.gr