www.otsm.idx.gr - Οι Τράπεζες Στο Μικροσκόπιο





ΤΡΑΠΕΖΙΚΑ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΑ

Είναι γνωστό ότι ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων επιχειρηματιών, βιομηχάνων, βιοτεχνών, εμπόρων, επαγγελματιών καθώς και αγροτών έχει οδηγηθεί στην οικονομική καταστροφή με την απώλεια περιουσιών, κόπων γενεών και αγώνων ζωής, μετά από αξεπέραστα προβλήματα που τους δημιούργησαν οι Τράπεζες, κρατικές και ιδιωτικές, Ελληνικές και ξένες. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε χρόνο έχουμε 70.000 πλειστηριασμούς σε όλη την Επικράτεια, κύρια από Τράπεζες και τοκογλύφους που έχουν μετατρέψει τη Χώρα σε μία απέραντη αίθουσα πλειστηριασμών και σε ένα απίστευτο «τοπίο καμένης γης» που παράγει θανάτους, αυτοκτονίες, βαρύτατα ιατρικά περιστατικά, διαλυμένες οικογένειες, περιθωριοποίηση υγιών δυνάμεων, μόνιμη απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας και, σε τελική ανάλυση, ευτελισμό της αξιοπρέπειας του Ελληνα πολίτη και βάναυση προσβολή κάθε δημιουργικής προσπάθειας εκατομμυρίων Ελλήνων.

Οι Τράπεζες ισχυρίζονται ότι οι δανειολήπτες είναι «ασυνεπείς και μπαταχτζήδες». Οι δανειολήπτες απαντούν ότι, εκτός από τους αεριτζήδες επιχειρηματίες που έχουν πάρει δάνεια με παρεμβάσεις πολιτικών και άλλων διαπλεκομένων χωρίς να πληρούν τα τραπεζικά κριτήρια, όλοι οι άλλοι που δέχθηκαν να προσφέρουν στις τράπεζες εξωεπιχειρηματικές εμπράγματες ασφάλειες, κύρια σε σπίτια συγγενών και φίλων, είναι απόλυτα έντιμοι και καλοπροαίρετοι πελάτες των «υποθηκοδανειστηρίων» όπως αυτοί αποκαλούν τις Τράπεζες. Η τραγική κατάληξη των δανείων των περισσοτέρων οφείλεται κατά κύρια λόγο στις παγίδες και τα αμέτρητα «προβλήματα νομιμότητας» του ιδιότυπου τρόπου δανεισμού που μονόπλευρα και ομοιόμορφα επιβάλουν στην Ελλάδα οι τράπεζες στους πελάτες τους, σε συνδυασμό με τα εγγενή προβλήματα της αγοράς και τα υπέρμετρα υψηλά επιτόκια της τελευταίας δεκαετίας. 

Οπως έχει προκύψει από τις έρευνες της Ενωσης Καταναλωτών & Δανειοληπτών, τουλάχιστον το 90% των δανειοληπτών που καταστράφηκαν από τις Τράπεζες στην Ελλάδα, δεν θα είχαν αντιμετωπίσει ποτέ κανένα από τα ιδιότυπα προβλήματα που τους οδήγησαν σε τραγικά αδιέξοδα εάν, αντί της Ελλάδας, ζούσαν σε οποιαδήποτε άλλη μη τριτοκοσμική χώρα. Βέβαια, οι περισσότεροι από αυτούς δεν θα είχαν πάρει αλλού ποτέ το δάνειο που τόσο εύκολα και ανεύθυνα τους έδωσαν οι Ελληνικές «Τράπεζες» αποκλειστικά με βάση τις υποθήκες αλλά αυτό θα ήταν θετικό και για τους ίδιους και τους εγγυητές τους.

Οπως αναφέρεται στο εξαιρετικά αποκαλυπτικό βιβλίο «Οι Τράπεζες στο μικροσκόπιο» που πρόσφατα κυκλοφόρησε η Ενωση, οι Ελληνικές Τράπεζες και τα στελέχη τους είναι σε θέση να γνωρίζουν πάρα πολύ καλά πριν δώσουν ένα δάνειο ποιοί δανειακοί πελάτες τους στην πορεία δεν θα μπορέσουν να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις του. Τα δάνεια όπως δίνονται με απίστευτη ελαφρύτητα από τα πιστωτικά αυτά ιδρύματα που δουλεύουν με τις αποταμιεύσεις των Ελλήνων πολιτών. Είναι χαρακτηριστικό ότι, μέχρι πρόσφατα, οι Τράπεζες δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον να ζητούν και να παίρνουν απο τους δανειολήπτες ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων καμία πληροφορία για τα ετήσια εισοδήματά τους (όπως το εκκαθαριστικό φόρου εισοδήματος που ζητούν σήμερα), σαν ένδειξη της ύπαρξης αντικειμενικής δυνατότητας κάλυψης των ετήσιων δόσεων. Ακριβώς αυτή η κοινωνική ανευθυνότητα και επιπολαιότητα των τραπεζών είναι η πηγή της σημερινής που, χωρίς καμία υπερβολή, έχει διαστάσεις εθνικής τραγωδίας.

Τα «προβλήματα νομιμότητας» των αθέμιτων μεθοδεύσεων του τραπεζικού συστήματος είναι δεκάδες με επι- κεφαλής τα τοκοτεχνάσματα και την παραβίαση σχεδόν κάθε νόμου, διάταξης και εγκυκλίου της Τραπέζης Ελλάδος για τις υποχρεώσεις των τραπεζών για διαφάνεια στις συναλλαγές. Σε γενικές γραμμές, οι αναγνώστες της ΑΛΦΑΕΝΑ έχουν ενημερωθεί για τα θεσμικά αυτά προβλήματα και τις συνέπειες που προκαλούν. Τα γνωστά πανωτόκια, όπως αναγνωρίσθηκε από τις αποφάσεις-καταπέλτη του Αρείου Πάγου, ήταν μόνο ένα μικρό μέρος αυτής της αθλιότητας.

Προκειμένου να δώσουμε μία συνοπτική περιγραφή των προβλημάτων αυτών, παραθέτουμε μία αναλυτική καταγραφή της πορείας μιας τυπικής συνεργασίας ενός μέσου Ελληνα επιχειρηματία με μία Τράπεζα στην Ελλάδα. Στην καταγραφή αυτή σημειώνονται σε κάθε φάση τα αντίστοιχα βασικά προβλήματα νομιμότητας των ενεργειών ή των παραλείψεων της Τράπεζας, με την διευκρίνηση ότι δεν καλύπτονται όλες οι λεπτομέρειες και ότι οι μεθοδεύσεις των Τραπεζών είναι σχεδόν ενιαίες.

Η ΣΥΝΑΛΛΑΓΗ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΜΒΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ

ΤΟ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ
 ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΠΊΣΤΗ

Η τράπεζα ζητά εξωεπιχειρηματικές εμπράγματες ασφάλειες (υποθήκες σε ακίνητα του επιχειρηματία και τριτεγγυήσεις συγγενών και φίλων)

Πρόκειται για εξαναγκασμό που δεν αφήνει περιθώρια σκέψης ή συζήτησης στον πελάτη. Η θα υποκύψει ή δεν θα πάρει ποτέ δάνειο από καμία τράπεζα, άσχετα εάν, βραχυπρόθεσμα, η επιχείρησή του είναι φερέγγυα και απόλυτη αξιόπιστη. Με τον τρόπο αυτό η Τράπεζα καταφέρνει έντεχνα να μετακυλύει τον πιστωτικό κίνδυνο που της ανήκει σε ανύποπτους τρίτους

Θα σας ζητήσουν να σας επισκεφθεί ένας «πληροφοριολήπτης» για την σύνταξη δελτίου εμπιστευτικών πληροφοριών

Παρόλο ότι οι πληροφορίες που θα δώσετε στον τραπεζικό υπάλληλο καλύπτονται από το επαγγελματικό απόρρητο, είναι πιθανόν αυτός που θα σας επισκεφθεί να μην είναι ούτε καν υπάλληλος τραπέζης αλλά υπάλληλος γραφείου εμπορικών πληροφοριών που συνεργάζεται με την τράπεζα με αποτέλεσμα ότι του πείτε για την επιχείρησή σας και τα σχέδιά της νομίζοντας ότι μιλάτε σε τράπεζα μπορεί να βρεθούν και στο ελεύθερο εμπόριο πληροφοριών, διαθέσιμα στον οποιονδήποτε έναντι Δρχ 10-30.000

Η τράπεζα δεν θα δείξει ποτέ την σύμβαση που θα κληθεί να υπογράψει ο πελάτης και ο εγγυητής πριν την ώρα της υπογραφής. Εάν το ζητήσει θα του πουν ότι «το κείμενο δεν μπορεί να βρει έξω από την Τράπεζα».

Η σύμβαση θα υπογραφεί χωρίς καν να διαβασθεί και ο πελάτης δεν θα πάρει αντίγραφο γιατί «θα πρέπει να το υπογράψει η Διεύθυνση».Συνήθως και ακόμη μετά την υπογραφή της, αντίγραφο της σύμβασης δεν δίδεται στον δανειολήπτη, κατά περιφρόνηση κάθε έννοιας διαφάνειας και κάθε δικαιώματος του πελάτη. Εφαρμόζεται το δόγμα «υπόγραφε και μη ερεύνα» του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

Υποτίθεται ότι οι όροι της σύμβασης είναι σύννομοι και αποτυπώνουν την βούληση των συμβαλλομένων, μετά από μία λογική διαπραγμάτευση.

Η σύμβαση αλληλόχρεου λογαριασμού περιέχει αφόρητα μονομερείς υπέρ της τράπεζας όρους, 16 κύριοι από τους οποίους είναι κατάφορα καταχρηστικοί και παράνομοι και σαν τέτοιοι έχουν ήδη προσβληθεί στην Δικαιοσύνη. Πρόκειται ευθέως για σύμβαση προσχωρήσεως. Αντίστοιχοι όροι δεν απαντώνται σε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης

Θα προηγηθεί η εγγραφή των βαρών στα ακίνητα

Για τις δικαστικές δαπάνες, κύρια τις αμοιβές δικηγόρων, συνήθως δεν δίδονται φορολογικά παραστατικά

Η Τράπεζα δικαιούται προμηθείας-αμοιβής κάποιων μονάδων πέραν του βασικού επιτοκίου

Η προμήθεια αυτή δεν αναφέρεται ποτέ στην σύμβαση αλλά ανακοινώνεται προφορικά στον πελάτη εάν αυτός επιμείνει να μάθει

Η σύμβαση αναφέρει ότι οι τόκοι «υπολογίζονται τοκαριθμικά»

Χωρίς αυτό να προβλέπεται, οι τόκοι θα υπολογισθούν με βάση ημερολογιακό έτος 360 ημερών (ενώ των καταθέσεων με 365) αυξάνοντας αθέμιτα (και τοκογλυφικά) τους τόκους κατά 1.4%. Η πρακτική αυτή συνιστά ευθέως τοκογλυφία που είναι πλέον κακουργηματική πράξη και όχι πλημμέλημα..

Η σύμβαση δεν αναφέρει τίποτα για τις τοκοφόρες ημερομηνίες των συναλλαγών (valeur)

Εφαρμόζεται η άγραφη και ευθέως καταχρηστική μεθόδευση ότι η καταβολές του πελάτη είναι τοκοφόρες απο την επομένη εργάσιμο ενώ οι χορηγήσεις αυθημερόν. Το αποτέλεσμα είναι να χρεώνονται τόκοι πέραν των νομίμων (επίσης τοκογλυφία)

Κάθε εξάμηνο ή τρίμηνο παλαιότερα, η Τράπεζα στέλνει αντίγραφο της κίνησης και των τόκων

Στην ενημέρωση αυτή, στην καλύτερη περίπτωση, αναφέρεται μόνο ένα συνολικό επιτόκιο χωρίς την ανάλυση στα κατά καιρούς ισχύσαντα βασικά επιτόκια χορηγήσεων, την προμήθεια και τυχόν άλλες επιβαρύνσεις. Αυτό κάνει κάθε έλεγχο του υπολογισμού των τόκων απόλυτα αδύνατο

Ο δανειολήπτης υποχρεούται να δίνει στην τράπεζα περιοδικό σύμφωνο λογαριασμού. Εάν δεν εκφράσει εντός 10-20 ημερών αντιρρήσεις με συστημένη επιστολή, τεκμαίρεται ότι συμφωνεί

Ασκείται πίεση και λαμβάνεται έντυπη επιστολή του πελάτη προς την τράπεζα όπου αυτός δηλώνει ότι «έλαβε γνώση της κίνησης, συμφωνεί με αυτή (και προφανώς με τον υπολογισμό των τόκων) και αναγνωρίζει το υπόλοιπο της οφειλής, κάτι που δεν είναι σε θέση να κάνει ελλείψει των αναγκαίων στοιχείων που αποκρύπτει η τράπεζα.

Η τράπεζα ανακοινώνει σε δύο αθηναϊκές εφημερίδες τις μεταβολές των βασικών επιτοκίων χορηγήσεων

Σχεδόν καμία τράπεζα δεν τηρεί αυτή την υποχρέωση με αποτέλεσμα οι δανειολήπτες που δεν μπορούν να ψάχνουν κάθε ημέρα σε 25 περίπου εφημερίδες να μην γνωρίζουν τα επιτόκια με τα οποία εκτοκίζεται το δάνειό τους. Κανείς δεν γνωρίζει τα πραγματικά επιτόκια με τα οποία χρεώνεται.

Κάθε τράπεζα καθορίζει κατά καιρούς τα βασικά επιτόκια χορηγήσεων

Οι τράπεζες ορίζουν τα βασικά επιτόκια χορηγήσεων σε υπερβολικά υψηλό επίπεδο με αποτέλεσμα το άνοιγμα μεταξύ αυτού και του επιπέδου των επιτοκίων καταθέσεων να αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ κερδοσκοπίας (περίπου 10-15 μονάδες). Γνωρίζουμε επίσης μία μεγάλη τράπεζα που μόνιμα φαλκιδεύει τα βασικά της επιτόκια χορηγήσεων ζητώντας αθέμιτα και παραπλανητικά από τους δανειολήπτες να υπογράψουν πρόσθετη πράξη συμφωνώντας καταναγκαστικά για την αφανή και όψιμη προσαύξηση του επιτοκίου

Με τον νόμο περί πανωτοκίων (Ν. 2601/98, αρθ.12) ο ανατοκισμός είναι υποχρεωτικός τουλάχιστον ανά εξάμηνο.

Η διάταξη έχει προσβληθεί σαν αντισυνταγματική και είναι η πρώτη φορά κατά τα τελευταία 1500 χρόνια που οι Ελληνες, μόνοι πλέον στον δυτικό κόσμο, έχουν δια νόμου υποχρεωτικό ανατοκισμό που για τελευταία φορά κατήργησε ο Ιουστινιανός. Εάν μία τράπεζα δεν θέλει να κάνει καθόλου ανατοκισμό (όπως δεν κάνουν οι τοκογλύφοι), δεν της το επιτρέπει ο νόμος που ψήφισαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ παρά την σφοδρή αντίδραση όλων των

Πτερύγων της αντιπολίτευσης. Εξάλλου, με την νομοθετική εξουδετέρωση της γνωστής απόφασης του Αρείου Πάγου για τα πανωτόκια, οι τράπεζες προστατεύθηκαν από την υποχρέωση να τα επιστρέψουν έντοκα στους θιγέντες, πολλοί από τους οποίους έχουν ήδη καταστραφεί οικονομικά.

Η σύμβαση καθορίζει περιοριστικά τι επιβαρύνει τον δανειολήπτη

Οι λογαριασμοί των δανείων χρεώνονται αθέμιτα για μη συμφωνημένες αιτίες (έξοδα φακέλου, κόστος διαχείρισης, έξοδα, ΠΚΛΧ που εάν επιμείνετε πολύ φορτικά ίσως μάθετε ότι σημαίνει «Προμήθειες Και Λοιπές Χρεώσεις (!)», δικαστικά έξοδα για το οποία δεν δίδονται φορολογικά παραστατικά, κ.ά) ενώ για πολλούς άλλους λόγους υπάρχουν αδικαιολόγητες και αυθαίρετες χρεώσεις.

Για κάθε χορήγηση, ορίζονται τακτές ημερομηνίες επιστροφής του ποσού

Πρόκειται για έναν μηχανισμό που δίνει στην τράπεζα την δυνατότητα, σε περίπτωση κάποιας καθυστέρησης, να εφαρμόζει το αυξημένο κατά 2.5% σήμερα επιτόκιο υπερημερίας.

Η τράπεζα έχει το δικαίωμα, κατά την απόλυτη κρίση της, να κλείνει οποτεδήποτε τον λογαριασμό και να ζητά την άμεση εξόφληση του υπολοίπου

Οι τράπεζες έχουν αλλά και ασκούν αυτό το δικαίωμα καταχρηστικά δεδομένου ότι δεν δίνουν στον πελάτη κανένα εύλογο χρονικό περιθώριο, όπως προβλέπει ο ν. 2251/9, φορτώνοντάς των με τα περίφημα «δυσμενή στοιχεία του μαυροπίνακα» που δεν θα του επιτρέψουν να παραμείνει στην αγορά διότι θα είναι πλέον συναλλακτικά «στιγματισμένος»

Ζητούν από τα Δικαστήρια την έκδοση διαταγής πληρωμής με βάσει τον λογαριασμό του πελάτη που εκ των προτέρων αυτό έχει αναγνωρίσει ότι αποτελούν πλήρη αποδεικτικά στοιχεία της οφειλής καθώς και τον όρο της σύμβασης με τον οποίο ο δανειολήπτης αναγνωρίζει τα βιβλία της τράπεζας σαν αποδεικτικό στοιχείο για την οφειλή του. Στην αίτησή τους προς τα Δικαστήρια, οι τράπεζες υποβάλλουν καρτέλες των δανείων που δεν δείχνουν ούτε τα επιτόκια με τα οποία έγιναν οι εκτοκισμοί των υπολοίπων.

Τα στοιχεία που συνοδεύουν την αίτηση περιλαμβάνουν μόνο αντίγραφα λογαριασμών από τα οποία δεν μπορεί να προκύψει η ανέλιξη της οφειλής και η ορθότητα των υπολογισμών των τόκων επειδή λείπει το ιστορικό των βασικών επιτοκίων, των προμηθειών που συχνά μεταβάλουν αθέμιτα, η χρονική βάση του ημερολογιακού έτους (360 ή 365). Τα Δικαστήρια εκδίδουν τις διαταγές πληρωμής χωρίς κανένα έλεγχο του ύψους της απαίτησης που περιλαμβάνει και την ενδεχόμενη τοκογλυφία από τα τοκοτεχνάσματα ενώ η επιμελής απόκρυψη των στοιχείων αυτών στερεί τον δανειολήπτη από κάθε θεμιτή δυνατότητα για δικονομική και ουσιαστική άμυνα. Το αποτέλεσμα είναι οι τελευταίοι να μην μπορούν να ανακόψουν τις τράπεζες που εφορμούν πλέον με πλειστηριασμούς στα ακίνητα τόσο του πελάτη τους όσο και των εγγυητών προκαλώντας δυσανάλογα μεγάλες ζημίες

Οι διατάξεις περί διαφάνειας των τραπεζικών συναλλαγών και ο Κώδικας Τραπεζικής Δεοντολογίας προβλέπουν την παροχή επαρκών και συγκεκριμένων στοιχείων προς τους συναλλασσόμενους με τις τράπεζες

Με την παρέμβαση των νομικών υπηρεσιών των, οι τράπεζες αρνούνται την τήρηση των υποχρεώσεών των για παροχή στους δανειολήπτες των στοιχείων των δανείων που τους είναι απαραίτητα για τον έλεγχο της ορθότητας της οφειλής των, εφαρμόζοντας το τραπεζικό δόγμα «πλήρωνε και μή ερεύνα». Συχνές εισαγγελικές παραγγελίες προς τις τράπεζες να χορηγούν τα στοιχεία αυτά, περιφρονούνται πλήρως από τις Τράπεζες. Προσφυγές δανειοληπτών στις Διοικήσεις των τραπεζών, στην Ενωση Ελληνικών Τραπεζών, στον Διοικητή της Τραπέζης Ελλάδος, στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας κλπ παραμένουν μόνιμα χωρίς απάντηση. 

Συμπεριφορά τραπεζικών προς τους συναλλασσόμενους

Με λίγες εξαιρέσεις και με τη στήριξη των πανίσχυρων νομικών υπηρεσιών των τραπεζών, τα στελέχη και οι υπάλληλοί τους επιδεικνύουν συμπεριφορές που συχνά τοποθετούν το στενό συμφέρον των τραπεζών ακόμη και πάνω από τον νόμο, πάνω από την οφειλόμενη καλή πίστη στις συναλλαγές αλλά και από τους στοιχειώδεις κανόνες της ηθικής.

Η Ενωση Καταναλωτών & Δανειοληπτών υπολογίζει ότι οι έντοκες απαιτήσεις των δανειοληπτών και καταθετών στην Ελλάδα από χρεώσεις τόκων δανείων πέραν των νομίμων και πληρωμές μειωμένων τόκων καταθέσεων αντίστοιχα, είναι συνολικά για την τελευταία 20ετία της τάξεως των 10 τρισεκατομμυρίων.  Πολλοί από τους δανειολήπτες αυτούς οδηγήθηκαν στην οικονομική καταστροφή σαν συνέπεια της μεταχείρισης που έτυχαν από τις τράπεζες.

Είναι πλέον διάχυτη η αγανάκτηση των πολιτών για την ληστρική λειτουργία ενός συστήματος που είναι πλέον οριστικά ανίκανο να ανταποκριθεί στον κοινωνικό ρόλο του και να συμβάλει στην οικονομική προσπάθεια του τόπου αξιοποιώντας τις αποταμιεύσεις που του εμπιστεύονται οι πολίτες. Αντίθετα έχει γίνει το κέντρο της διαπλοκής και της διαφθοράς στην Ελληνική κοινωνία, περιφρονώντας τον θεσμοθετημένο ρόλο τους χάρις της τριτοκοσμικής υστερίας για συνεχώς αυξανόμενα υπερκέρδη κάτω από τις ευλογίες της ασυγκίνητης «σοσιαλιστικής» Κυβέρνησης του εκσυγχρονιστή Πρωθυπουργού κ. Σημίτη 

Ολα αυτά αφήνουν μετέωρο ένα καίριο ερώτημα : τι νόημα έχει πλέον ένα τέτοιο τραπεζικό σύστημα, πόσο ωφέλιμο είναι στον Ελληνα πολίτη και στην οικογένειά του και, τέλος, ποιος ο λόγος να συνεχίζει να το εμπιστεύεται και να το στηρίζει. Ισχύει εδώ το πασίγνωστο «Καλά, δεν ήξερες, δεν ρώταγες;» Και ειδικά στο θέμα αυτό, στην Ελλάδα, αυτοί που έπαθαν και έμαθαν πριν από σένα είναι χωρίς υπερβολή εκατομμύρια. Εστω και αργά, όμως, οι πόρτες του Ευρωπαϊκού ανταγωνισμού είναι πια ορθάνοικτες και κάθε Έλληνας έχει πλέον δικαίωμα επιλογής και μπορεί να επιδιώξει να συναλλάσσεται με οποιαδήποτε Ευρωπαϊκή τράπεζα θέλει. Αλλά στη συγκεκριμένη αυτή εναλλακτική λύση θα επανέλθουμε πολύ σύντομα.

 


Δάνεια: Προηγούμενη Σελίδα        Δάνεια: Αρχική Σελίδα        Δάνεια: Προηγούμενη Σελίδα
Advertised by Ati Advertising on se.gr