www.otsm.idx.gr - Οι Τράπεζες Στο Μικροσκόπιο




"ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ":  ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΦΑΚΕΛΩΜΑ
·               2 εκ. Ελληνες στους μαυροπίνακες
·                Πλήθος αυθαίρετων πρακτικών
·               Σκάνδαλο του Υπουργείου Οικονομικών
·               Απαιτείται νομοθετική ρύθμιση

 

Η «ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ–ΤΡΑΠΕΖΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΑΕ», Αλαμάνας 2 & Πρεμετής, Μαρούσι, τηλ. 6106299, είναι μία εταιρεία με μετόχους τις περισσότερες τράπεζες που συγκεντρώνει, καταγράφει ηλεκτρονικά και διαχειρίζεται τις πληροφορίες για την οικονομική συμπεριφορά εταιριών, επαγγελματιών και καταναλωτών στην Ελλάδα. Σκοπός του «Τειρεσία» είναι να εμποδίσει τους "αφερέγγυους" να έχουν πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό και στις εμπορικές πιστώσεις. Σήμερα, το σύστημα υπολογίζεται ότι περιλαμβάνει εγγραφές που αφορούν 2.000.000 φυσικά και νομικά πρόσωπα.

Το ηλεκτρονικό φακέλωμα των συναλλαγών

 Εκτιμάται ότι περισσότεροι από το 50% των επαγγελματιών βρίσκονται σε μόνιμο καθεστώς αποκλεισμού από τις Τράπεζες, είτε γιατί εξέδωσαν κάποτε κάποια ακάλυπτη επιταγή μικρής αξίας είτε γιατί δεν πλήρωσαν εμπρόθεσμα μία συναλλαγματική είτε καθυστέρησαν να εξοφλήσουν εμπρόθεσμα τη δόση κάποιου δανείου. Με το αυτόματο κλείσιμο κάθε πόρτας για τραπεζικό δανεισμό, οι περισσότεροι από αυτούς αποτελούν πλέον «εύκολη λεία» για τη «δευτερογενή αγορά χρήματος» (δηλαδή τον τοκογλύφο της γειτονιάς). Το αποτέλεσμα είναι ένα σωστό, θεμιτό και αναγκαίο για τη συναλλακτική τάξη σύστημα να έχει εξελιχθεί σε θηλιά στο λαιμό των βιώσιμων επιχειρήσεων και των επαγγελματιών που δεν είναι «κακόπιστοι», εξαιτίας των πολύπλοκων και δύσκαμπτων γραφειοκρατικών διαδικασιών του Τειρεσία.

Από τη στιγμή που κάποιος θα μπει στις λίστες του Τειρεσία είναι σχεδόν αδύνατο να βγει. Υπάρχει ένας ογκώδης αναλυτικός κανονισμός που περιγράφει τη διαδικασία για κάθε ξεχωριστή περίπτωση. Για να βγει κάποιο όνομα από τη «μαύρη λίστα» απαιτείται «ειδική αίτηση που να συνοδεύεται από δικαστική απόφαση που να απαλλάσσει τον επιχειρηματία από την υποχρέωση πληρωμής».

 Ομως στις περισσότερες περιπτώσεις ο διακανονισμός μεταξύ του οφειλέτη και του δικαιούχου είναι εξωδικαστικός και η διαφορά τους λύνεται με συμβιβασμό. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι σε μία τέτοια εμπορική διαφορά λόγω μη πληρωμής ενδεχομένως να υπάρχουν σοβαροί λόγοι πέραν της φερεγγυότητας (π.χ. μη έγκαιρη παράδοση εμπορευμάτων, κακή ποιότητα προϊόντων ή υπηρεσιών κλπ). Γι’ αυτό άλλωστε οι υποθέσεις καταλήγουν στα δικαστήρια, αλλά συνήθως οι διαφορές λύνονται πριν από την οριστική εκδίκασή τους. Στις περιπτώσεις εξωδικαστικής ρύθμισης, τα ενδιαφερόμενα μέρη υπογράφουν ένα απλό πρακτικό.

Εάν ένας επιχειρηματίας αμελήσει να ζητήσει την εξαίρεσή του από τους καταλόγους του «Τειρεσία» ή αν δεν προσκομίσει απαλλακτική δικαστική απόφαση, το όνομά του εξακολουθεί να αναγράφεται στους καταλόγους του με αποτέλεσμα να συνεχίζεται ο αποκλεισμός του από τραπεζικό δανεισμό.

Η απαίτηση αυτή του «Τειρεσία» έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το δικονομικό σύστημα, το οποίο προβλέπει ότι τέτοιες υποθέσεις μπορούν να κλείνουν και χωρίς δικαστική απόφαση. Εξάλλου, από τα καταχωρούμενα δυσμενή στοιχεία λείπει το πολύ ουσιαστικό ποιοτικό κριτήριο, δηλαδή το γιατί και κάτω από ποιες συνθήκες δεν πληρώθηκε η υποχρέωση. Αυτό οδηγεί στη αβίαστη διαπίστωση ότι ο κανονισμός επεξεργασίας δεδομένων του «Τειρεσία» παρουσιάζει μεγάλο έλλειμμα νομιμότητας και έχει άμεση ανάγκη αναθεώρησης.

Με τον τρόπο αυτό και ακόμη και «δι’ ασήμαντον αφορμή», όλο και περισσότερες επιχειρήσεις και επαγγελματίες οδηγούνται στον μακροχρόνιο αποκλεισμό από τον τραπεζικό δανεισμό στην προσφυγή στη τοκογλυφία, γεγονός που λειτουργεί εκ του ασφαλούς σαν η γενεσιουργός αιτία για νέο κύκλο προβλημάτων και νέα δυσμενή στοιχεία. Ο φαύλος κύκλος θα συνεχίζεται μέχρι την οριστική κατάρρευση.

Το πρόβλημα με τον «Τειρεσία» συνδέεται άμεσα με την εφαρμογή του νόμου 2472/97 για την προστασία του πολίτη από τη συγκέντρωση και τη διάθεση προσωπικών πληροφοριών. Ενώ ο νόμος υποτίθεται ότι έχει ένα φιλελεύθερο και ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα, εντούτοις επιβαρύνει τον πολίτη με μία σειρά από γραφειοκρατικές υποχρεώσεις και διαδικασίες που τελικά στρέφονται εναντίον του. Η ανεξάρτητη διοικητική Αρχή που προβλέπει ο νόμος είναι νεοσύστατη ενώ το πλήθος των αρχείων είναι μεγάλο και ο λεπτομερής έλεγχος εξαιρετικά δύσκολος και χρονοβόρος.

Παράλληλα, οι κανόνες δεοντολογίας είναι ακόμη ανύπαρκτοι έως ανεπαρκείς χωρίς να καθορίζεται ξεκάθαρα ποίος έχει δικαίωμα να παίρνει πληροφορίες. Τη σύγχυση αυτή αρχικά είχε επιτείνει η απόφαση του «Τειρεσία» να διαθέτει με αμοιβή τις πληροφορίες και μεσω δικτύου ιδιωτικών επιχειρήσεων (dealers) οι οποίοι παράλληλα εμπορεύονταν δελτία εμπορικών πληροφοριών που διατίθενται ανεξέλεγκτα έναντι αμοιβής προς κάθε ενδιαφερόμενο και για οποιαδήποτε αιτία. Οι κύριοι πελάτες ήταν αλλά εξακολουθούν να παραμένουν οι "τοκογλύφοι της γειτονιάς" που ασκούν το περίφανο "λειτούργημά τους σε όλη την Ελληνική Επικράτεια.

Μετά από διαμαρτυρίες των φορέων των δανειοληπτών που προκάλεσαν την παρέμβαση της ανεξάρτητης Αρχής προστασίας του ατόμου από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, ο Τειρεσίας διέκοψε αυτές τις εμπορικές συνεργασίες για την διάθεση του "εμπορεύματος" μέσω του δικτύου των μεταπωλητών. Αντίθετα, στις ΗΠΑ όλοι οι αντίστοιχοι με τον “Τειρεσία” οργανισμοί είναι υποχρεωμένοι από τον νόμο να μή δίνουν τις πληροφορίες σε οποιονδήποτε αλλά με συγκεκριμένες προϋποθέσεις και σε ρητά και περιοριστικά κατονομαζόμενες κατηγορίες ενδιαφερομένων (πιστωτικά ιδρύματα, πιστωτές, ασφαλιστικές εταιρίες, εργοδότες και εκμισθωτές ακινήτων). Η συγκριτική ανάλυση της δεοντολογίας και της πρακτικής στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα είναι αποκαλυπτική για τις σαρωτικές συνθήκες ανισορροπίας σε βάρος του Ελληνα συναλλασσόμενου.

Συχνά, κάτοχοι πιστωτικών καρτών χρεώνονται με ποσά που δεν προήλθαν από πραγματικές αγορές τους ή προέκυψαν λόγω απώλειας της κάρτας των και οι υποθέσεις οδηγούνται στη Δικαιοσύνη. Προηγουμένως όμως, και παρά την αμφισβήτηση της οφειλής, οι Τράπεζες βγάζουν διαταγές πληρωμής με αποτέλεσμα οι κάτοχοι των καρτών να στιγματίζονται ως αφερέγγυοι μέχρι δικαίωσής τους και μέχρι να υποχρεωθεί, μετά από μεγάλη προσπάθεια, ο «Τειρεσίας» να δεχθεί τη διαγραφή των δυσμενών στοιχείων.

Ενα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα για την Αρχή προστασίας δεδομένων είναι και το τεράστιο ζήτημα νομιμότητας που υπάρχει στα αρχεία του Τειρεσία τα οποία περιλαμβάνουν δυσμενή στοιχεία όχι μόνο για ζωντανούς πολίτες αλλά και νεκρούς, κάτι που δεν προβλέπεται από τον νόμο ο οποίος μιλάει μόνο για στοιχεία φυσικών και νομικών προσώπων. Φακελωμένοι πολίτες που πεθαίνουν εξακολουθούν να αναφέρονται στα αρχεία με αποτέλεσμα, όπως συχνά καταγγέλλουν συγγενείς των που έχουν πρόβλημα απ' αυτό και να τους αρνούνται δάνεια, κάρτες, κλπ.

Επίσης, έχουν εντοπισθεί πολλές εσφαλμένες καταχωρίσεις στοιχείων ενώ συχνά παρατηρούνται συγχύσεις μεταξύ ομωνύμων εταιριών, λανθασμένα ΑΦΜ και άλλα λάθη που θίγουν πολλούς ενδιαφερόμενους. Βέβαια, τέτοια λάθη διορθώνονται αλλά απαιτούν την επιμέλεια και την απασχόληση του θύματος για να γίνουν οι απαραίτητες καταγγελίες που, φυσικά, δεν καταλήγουν ούτε στο Νατοϊκό «συγνώμη, λάθος βομβαρδισμός»!

Εδώ εντοπίζεται και ένα τεραστίων διαστάσεων σκάνδαλο στο οποίο εμπλέκεται το Υπουργείο Οικονομικών. Συγκεκριμένα, κάποιοι στο Υπουργείο αυτό φαίνεται ότι αποφάσισαν αυθαίρετα, και βέβαια χωρίς η Βουλή να το γνωρίζει, να δώσουν στην ιδιωτική αυτή εμπορική εταιρία όλους τους πίνακες των ….φορολογουμένων με τα ΑΦΜ και τα στοιχεία φυσικών και νομικών προσώπων για να μπορέσει να λειτουργήσει προς επιδίωξη των εμπορικών της σκοπών, όπως αυτοί προσδιορίζονται στο καταστατικό της. Τα στοιχεία όμως των φορολογουμένων δηλαδή τα ονόματα, στοιχεία και ΑΦΜ όλων αυτών που έχουν φορολογικές υποχρεώσεις είναι εμπιστευτικά και δεν νομίζουμε ότι μπορεί ο οποιοσδήποτε διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών αλλά και ούτε κανένας Υπουργός να τα δίνει ανεξέλεγκτα σε μία ιδιωτική εμπορική εταιρεία για την εκμετάλλευσή τους. Ποιοι και πότε αποφάσισαν να δοθούν τα στοιχεία αυτά, εάν τα πήραν με δεσμεύσεις ή εγγυήσεις καλής χρήσης και με ποιο τρόπο το Υπουργείο εποπτεύει τη χρήση των στοιχείων αυτών; Και βέβαια τίθεται το πρόσθετο ερώτημα κατά πόσο το ίδιο Υπουργείο θα έδινε τα ίδια στοιχεία σε κάποια άλλη ιδιωτική εταιρία που θα είχε εμπορικό ενδιαφέρον να τα χρησιμοποιήσει. Τέλος, άγνωστο είναι εάν τα ίδια αυτά στοιχεία έχουν δοθεί και σε κάποιον άλλον ενδιαφερόμενο εκτός Ελλάδος. Το ερώτημα του πολίτη παραμένει, τι ρόλο παίζει το Κοινοβούλιο και η ευαίσθητη στα φακελώματα Κυβερνητική πλειοψηφία σ' αυτή τη Χώρα που νομοθετούν πρόθυμα και σχεδόν ομόφωνα για θέματα όπως ο φωτογραφικός νόμος Φλωρίδη για την ΕΠΑΕ αλλά δεν βλέπουν τον λόγο να ρυθμίσουν το πως φακελώνονται οι πολίτες και ποιος ιδιώτης παίρνει μέσα από το Υπουργείο τους πίνακες των φορολογουμένων, πιθανότατα δωρεάν για να ασκήσει το "κοινωνικό" έργο του "φακελώματος της οικονομικής συμπεριφοράς των πολιτών". Και γιατί η Αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων ενοχλήθηκε όταν πίνακες με 4.782.501 ιδιώτες, αυτοκίνητα, τους ιδιοκτήτες και τους αριθμούς κυκλοφορίας "διέρρευσαν" σε έμπορο τέτοιων προσωπικών πληροφοριών ο οποίος μάλιστα διαφημίζεται με ολοσέλιδη καταχώριση στον Χρυσό Οδηγό του κρατικού ΟΤΕ (σελ. 129 και 193 - τόμοι 11/1999-10/2000), αλλά δεν ασχολήθηκε με την επίσημη παράδοση των ονομάτων και των ΑΦΜ στον ιδιωτικό Τειρεσία; Ποιος έχει αποφασίσει ότι οι τράπεζες είναι υπεράνω του νόμου και του Κοινοβουλίου στην Ελλάδα;

Τέλος σημειώνουμε ότι η μεγάλη έξαρση που υπάρχει στη Χώρα μας σε δυσμενή στοιχεία οικονομικής συμπεριφοράς των πολιτών οφείλεται, κατά ένα μεγάλο ποσοστό στην ασυνήθιστα εκτεταμένη χρήση των μεταχρονολογημένων επιταγών στις προπθεσμιακές συναλλαγές, κάτι που αποτελεί το βασικό εργαλείο της τοκογλυφίας και κάτι της οποίας η κατάργηση αποτελεί πάγιο αίτημα των πολιτών και των καταναλωτών.

Τι ισχύει στις ΗΠΑ

Το τι ισχύει σήμερα στην Αμερική και στην Ελλάδα ως προς το ηλεκτρονικό φακέλωμα των καταναλωτών έχει σχετικά μικρή αξία γιατί οι δύο χώρες ευρίσκονται σε πολύ διαφορετικές φάσεις του φαινομένου της καταναλωτικής κοινωνίας. Για τους Ελληνες όμως, η συνοπτική μελέτη της κατάστασης στην Αμερική είναι ένας σίγουρος δείκτης για το που θα πάνε τα πράγματα μέσα στα επόμενα 5-15 χρόνια. Παράλληλα, μία τέτοια σύγκριση δίνει στον Ελληνα καταναλωτή το μέτρο της σοβαρότητας των συνεπειών που μπορεί να έχει μία εγγραφή σε βάρος του για κάποια προβληματική οικονομική συμπεριφορά.

Η Αμερικανική κοινωνία των κανόνων της αγοράς ζει εδώ και αρκετές δεκαετίες μέσα στη δίνη του υπέρμετρου καταναλωτισμού που συντηρεί αποτελεσματικά ο καταιγισμός που δέχεται καθημερινά ο πολίτες από τη διαφήμιση. Μέσα σε αυτό το γενικό μοντέλο, ο καταναλωτής εξωθείται να ξοδεύει «σήμερα το αυριανό» του εισόδημα. Βέβαια, το πόσο σίγουρο μπορεί να θεωρεί κανείς το μελλοντικό του εισόδημα είναι προφανές. Σήμερα, οι σύγχρονες τεχνολογίες αφαιρούν παραδοσιακές θέσεις εργασίας, η αγορά μετασχηματίζεται με αμέτρητες εξαγορές και συγχωνεύσεις, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις αφανίζονται και έχει τελειώσει πλέον αμετάκλητα η «δια βίου απασχόληση σε ένα μόνο εργοδότη» αλλά χρειάζονται πολλές συχνές αλλαγές εργοδότη, εφόσον καταφέρνει κανείς να το επιτυγχάνει. 

Οι συνθήκες αυτές καθιέρωσαν δύο αλληλοτροφοδοτούμενα φαινόμενα. Το ένα είναι το διαρκές φακέλωμα της οικονομικής συμπεριφοράς των πολιτών ως καταναλωτών. Το δεύτερο είναι η εξάρτηση της μοίρας του καθενός από το τι υπάρχει στο φάκελό του.

Αυτό περιλαμβάνει και τη δυνατότητα να κάνει χρήση της καταναλωτικής πίστης που γενναιόδωρα προσφέρει η αγορά αλλά και ρυθμίζει τις προοπτικές του να αναζητά και να βρίσκει εργασία. Ετσι, το δελτίο πληροφοριών κάθε Αμερικανού και ότι αυτό συνεπάγεται είναι κάτι με το οποίο έχει μάθει να ζει μαζί.

Το δελτίο καταναλωτικής πίστης (consumer report) περιλαμβάνει πληροφορίες για το που εργάζεται και ζει κανείς και με ποια συνέπεια αντιμετωπίζει τις οικονομικές υποχρεώσεις του. Καταγράφονται ενδεχόμενες μηνύσεις/αγωγές ή συλλήψεις καθώς και τυχόν αιτήσεις πτωχεύσεως. Τέτοια δελτία παράγουν και τηρούν τρεις μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες διαχείρισης πληροφοριών, η Equifax στην Ατλάντα, η Experian (πρώην TRW) στο Τέξας και η Trans Union στην Πενσυλβάνια.

 Οι οργανισμοί αυτοί καθώς και πολλοί άλλοι μικρότεροι λειτουργούν με βάση αρχές και κανόνες που έχουν με το νομοθέτημα που είναι γνωστό σαν Fair Credit Reporting Act (FCRA). Σύμφωνα με τη νομοθεσία αυτή, και οι εταιρείες πληροφοριών αλλά και όλοι όσοι τις τροφοδοτούν με στοιχεία (τράπεζες, πιστωτικές κάρτες, κλπ) έχουν ευθύνη για να επανορθώνουν τυχόν ανακριβή ή ελλιπή πληροφόρηση που υπάρχει σε κάποιο δελτίο.

Για τον λόγο αυτό, είναι σκόπιμο κάθε καταναλωτής να ζητά και να παίρνει συχνό ένα αντίγραφο του δελτίου του για έλεγχο, ιδιαίτερα πριν από σημαντικές αγορές (όπως υποβολή αιτήματος στεγαστικού δανείου) ή αναζήτηση εργασίας. Σε περίπτωση που ο ενδιαφερόμενος βρει κάτι με το οποίο δεν συμφωνεί, πρέπει να απευθυνθεί γραπτά και προς την εταιρεία πληροφοριών αλλά και στον προμηθευτή από τον οποίο ξεκίνησε η δυσμενής πληροφορία. Εάν μετά την έρευνα δεν διευθετηθεί η αμφισβήτηση, ο προμηθευτής είναι υποχρεωμένος να δηλώνει την ύπαρξη της αμφισβήτησης κάθε φορά που δίνει πληροφορίες σε κάποια εταιρεία πληροφοριών. 

Μέσα σε 30 ημέρες, πρέπει να ολοκληρωθεί ή έρευνα για τις αμφισβητούμενες εγγραφές. Εάν υπάρχει δίκιο από πλευράς του παραπονούμενου

· Η εταιρεία πληροφοριών οφείλει να ενημερώσει όλες τις άλλες ομοειδής εταιρείες να διορθώσουν τα δυσμενή στοιχεία στα αρχεία τους

· Λανθασμένα δυσμενή στοιχεία διαγράφονται

· Ελλιπείς πληροφορίες πρέπει να συμπληρωθούν (π.χ. εάν κάποιος καθυστέρησε μια πληρωμή αλλά την τακτοποίησε μεταγενέστερα, αυτό θα πρέπει να αναφέρεται)

· Αμφισβητούμενα δυσμενή στοιχεία που δεν μπορούν να εξακριβωθούν, διαγράφονται

Μετά την έρευνα και την διόρθωση του δελτίου, η εταιρεία πληροφοριών οφείλει να στείλει γραπτή επιβεβαίωση στον ενδιαφερόμενο καταναλωτή μαζί με δωρεάν αντίγραφο του διορθωμένου δελτίου. Σε περίπτωση που δεν δικαιωθεί η αμφισβήτηση του παραπονούμενου, αυτός δικαιούται να ζητήσει να καταχωρηθεί δήλωση με την άποψή του στο ίδιο το δελτίο που θα δίδεται προς τρίτους στο μέλλον. Ακριβή δυσμενή στοιχεία διαγράφονται από τα δελτία μόνο μετά από την παρέλευση 7 ετών από την ημερομηνία της καταχώρησης. Εξαίρεση αποτελούν τα παρακάτω:

· Πτωχεύσεις αναφέρονται επί 10 χρόνια

· Πληροφορίες που ζητούνται μετά από υποβολή αίτησης πρόσληψης σε εργοδότη για θέση με ετήσιο μισθό πέραν των Δρχ 22 εκατομμυρίων

· Πληροφορίες που ζητούνται μετά από υποβολή αίτησης χορήγησης δανείου ή σύναψης ασφαλιστηρίου ζωής για ποσό μεγαλύτερο των Δρχ 45 εκατομμυρίων

Μία εταιρία πληροφοριών δεν μπορεί να δώσει δελτίο σε κάποιον εργοδότη χωρίς την γραπτή εξουσιοδότηση του ενδιαφερόμενου. Πολλά δελτία περιέχουν και πληροφορίες ιατρικής μορφής για την υγεία πολιτών. Υπάρχει ρητή απαγόρευση στο να δίδονται τέτοιες πληροφορίες σε πιστωτές, εργοδότες ή ασφαλιστές χωρίς την συγκατάθεση του ενδιαφερόμενου.

Σε περίπτωση παράβασης της νομοθεσίας που διέπει τα αρχεία των δυσμενών πληροφοριών, ο θιγόμενος μπορεί να κάνει αγωγή αποζημίωσης σε εταιρεία πληροφοριών, σε αυτόν που ζήτησε, πήρε και χρησιμοποίηση τέτοιες πληροφορίες αλλά ακόμη και αυτόν ή αυτούς που προμήθευσαν τις πληροφορίες στην εταιρεία. Εξάλλου, εάν κάποιος ζητήσει ένα δάνειο και το αίτημά του απορριφθεί, έχει δικαίωμα από τον νόμο να ζητήσει γραπτά να του δοθούν οι συγκεκριμένοι λόγοι της απόρριψης. Ετσι, πιθανόν, θα μάθει κανείς ότι η αρνητική απόφαση οφείλεται στο ότι «δεν ευρέθηκε δελτίο δυσμενών στοιχείων» ή ότι η εταιρεία πληροφοριών έγραφε ότι «υπάρχουν πληρωμές σε καθυστέρηση».  Σε κάθε περίπτωση όπου η απόρριψη αδικεί τον ενδιαφερόμενο, έχει τη δυνατότητα να το ερευνήσει και να διαπιστώσει ακριβώς τι προκάλεσε την άρνηση.

Από τα παραπάνω προκύπτουν τα εξής συμπεράσματα που αποτελούν και ευδιάκριτα τροχιοδεικτικά για το τι έρχεται και στην Ελληνική “κοινωνία της αγοράς”:

1)                        Ο ηλεκτρονικός φάκελος κάθε πολίτη αποτελεί πλέον προέκταση της προσωπικότητάς του αλλά και κριτήριο αξιολόγησης της μελλοντικής οικονομικής συμπεριφοράς του, και όχι μόνο

2)                        Η αβεβαιότητα της σημερινής αγοράς, οι συνεχείς διαρθρωτικές αλλαγές, οι ανεξέλεγκτες πιθανότητες για καταστάσεις ανωτέρας βίας και άλλοι αστάθμητοι παράγοντες περιορίζουν σαρωτικά την δυνατότητα προβλέψεων και ανάληψης αξιολογήσιμων και ελεγχόμενων κινδύνων

3)                        Ο καταιγισμός της διαφήμισης και οι σειρήνες των εκρηκτικών καταναλωτικών αναγκών διαμορφώνουν πρότυπα συμπεριφορών που οδηγούν στην αχαλίνωτη επέκταση της καταναλωτικής πίστης

4)                        Το ποσοστό εκείνων που θα βρεθούν αντιμέτωποι με ανυπέρβλητες δυσκολίες να παραμείνουν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους είναι μεγάλο και διαρκώς αυξάνει με αναπόφευκτο αποτέλεσμα τον εξαιρετικά μεγάλο αριθμό αποτυχιών

Η τελική λύση δεν μπορεί παρά να είναι μόνο μία. Ο αυτοέλεγχος από τους πολίτες της χρήσης και των όρων της καταναλωτικής πίστης. Δεν έχει νόημα να διακινδυνεύει κανείς ούτε την αξιοπρέπειά του ούτε την περιουσία του για να πάρει ένα δάνειο με τους σημερινούς ληστρικούς όρους και τις γεμάτες από καταχρηστικούς όρους συμβάσεις και να καταλήξει στους μαυροπίνακες των τραπεζών. Η καταναλωτική πίστη που προσφέρεται από το τραπεζικό σύστημα θα πρέπει πραγματικά να κερδίσει τους πολίτες προσφέροντας αξιόλογα προϊόντα χωρίς κρυφές ή φανερές παρενέργειες και όχι να προσπαθεί να κερδοσκοπήσει στην άγνοια ή τη καλόπιστη στάση του Ελληνα καταναλωτή απέναντι σε κάτι καινούργιο που του προσφέρουν κύρια τράπεζες του ευρύτερου δημόσιου τομέα στις οποίες έχει, κατά κανόνα, εμπιστοσύνη ή, για να το θέσουμε λίγο διαφορετικά, δεν υποψιάζεται εύκολα ότι θα μπορούσε να είναι πιθανή πηγή κινδύνων, προβλημάτων, καταστροφών ή λεηλασίας σε βάρος της αξιοπρέπειας και των οικονομικών συμφερόντων του.

Το κείμενο αυτό περιέχει αποσπάσματα από το βιβλίο της Ενωσης Καταναλωτών & Δανειοληπτών "Οι Τράπεζες στο μικροσκόπιο". Για ενημέρωση προσθέτουμε ότι, μετά από την υποβολή σχετικής αίτησης σε ειδικό έντυπο από κάθε ενδιαφερόμενο, ο Τειρεσίας του δίδει δωρεάν τα δυσμενή στοιχεία που βρίσκονται καταχωρημένα σε βάρος του. Το γραφείο του Τειρεσία στο κέντρο της Αθήνας είναι στην οδό Σόλωνος 28, τηλ. 3346081, 3611659.

 


Δάνεια: Προηγούμενη Σελίδα        Δάνεια: Αρχική Σελίδα        Δάνεια: Προηγούμενη Σελίδα
Advertised by Ati Advertising on se.gr